Şayet bir kimse: “Onun bende rehin malı vardır.” der ve mal sahibi de: “Bende onun emaneti vardır.” derse, bu durumda itibar edilecek söz mal sahibinin sözüdür. Mal sahibinin sözünün öne alınmasının nedeni ise bu malın bizzat kendisinin ikrarı sebebiyle sabit olması, ikrarda bulunanın borcun olduğunu ifade etmesi ve diğerinin de bunu itiraf etmemesidir. Bu durumda itibar edilecek söz karşı çıkanın sözü olur. Çünkü o, başkasına ait malı ikrar etmiş ve bunun ona ait olduğunu bağlantılı olarak iddia etmiştir; öyleyse (diğerinin ikrarı) kabul edilmez tıpkı munfasıl/ayrı bir sözle iddiada bulunmasına benzer.
Chat
Sohbet Yükleniyor...