Bize İbrahim b. el-Münzir rivayet etti. Dedi ki: Bize Velîd rivayet etti. Dedi ki: Bize Ebû Amr rivayet etti. Dedi ki: Bana İshak b. Abdullah b. Ebî Talha, Enes b. Mâlik’ten rivayet etti. Enes dedi ki:
Nebi döneminde insanlara bir kıtlık isabet etti. Bir cuma günü Nebi hutbe okurken bir bedevî kalktı ve dedi ki: “Ya Resûlallah! Mallar helak oldu, çocuklar aç kaldı; bizim için Allah’a dua et.” Nebi ellerini kaldırdı; gökte tek bir parça bulut görmüyorduk. Nefsim elinde olan Allah’a yemin ederim ki, ellerini indirmeden bulutlar dağlar gibi yükseldi. Sonra minberinden inmedi; yağmurun sakalı üzerinden çağlayarak aktığını gördüm. O gün, ertesi gün, ondan sonraki gün ve onu izleyen gün yağmur yağdırıldık; ta sonraki cumaya kadar.
Sonra o bedevî —ya da başkası— kalktı ve dedi ki: “Ya Resûlallah! Binalar yıkıldı, mallar boğuldu; bizim için Allah’a dua et.” Nebi ellerini kaldırdı ve dedi ki: “Allah’ım, çevremize (yağdır), üstümüze değil.” Eliyle buluttan hangi tarafa işaret etse bulut yarılırdı. Medine bir çukur gibi oldu; Kanât vadisi bir ay aktı. Her taraftan gelen kimse bolluktan bahseder oldu.