Sâbit b. Muhammed bana rivayet etti. Süfyân bize rivayet etti. İbn Cüreyc’den. Süleyman el-Ahvel’den. Tâvûs’tan. İbn Abbâs’tan:
Peygamber gece teheccüde kalktığında şöyle derdi:
“Allah’ım! Rabbimiz, hamd sana aittir. Sen göklerin ve yerin ayakta tutucususun. Hamd sana aittir; sen göklerin ve yerin ve içindekilerin Rabbisin. Hamd sana aittir; sen göklerin ve yerin ve içindekilerin nurusun. Sen haksın. Sözün haktır. Vaadin haktır. Sana kavuşmak haktır. Cennet haktır. Ateş haktır. Kıyamet haktır. Allah’ım, sana teslim oldum; sana iman ettim; sana dayandım; sana karşı (delil getirip) mücadele ettim; seninle hüküm istedim. Öyleyse benim geçmiş ve gelecek (günahlarımı), gizlediğimi ve açıkladığımı ve benim bilmediğim hâlde senin benden daha iyi bildiğini bağışla. Senden başka ilah yoktur.”
Ebû Abdillah dedi ki: Kays b. Sa‘d ile Ebû’z-Zübeyr, Tâvûs’tan “kayyâm” şeklinde rivayet etti.
Mücâhid dedi ki: “Kayyûm”, her şeyin üzerinde kaim olandır.
Ömer de “kayyâm” diye okudu; ikisi de övgüdür.