Abdullah b. Mesleme bize rivayet etti. Mâlik’ten, Hişâm b. Urve’den, Fâtıma bint el-Münzir’den, Esmâ bint Ebû Bekir’den:
Esmâ dedi ki:
Güneş tutulduğunda Âişe’nin yanına girdim. İnsanlar ayakta (namazda) idi, o da ayakta namaz kılıyordu. “İnsanlara ne oldu?” dedim. Eliyle göğe işaret etti ve “Allah’ı tenzih ederim.” dedi.
“Bu bir alamet mi?” dedim. Başını sallayarak: “Evet.” dedi.
Allah’ın Elçisi namazı bitirince Allah’a hamd etti, O’nu övdü, sonra şöyle dedi:
“Benim şu bulunduğum yerde, daha önce görmediğim hiçbir şeyi bırakmadan hepsini gördüm; cenneti ve ateşi bile. Bana vahyedildi ki, kabirlerde imtihan edileceksiniz; bu, Deccal fitnesine yakın bir imtihandır. Mümin (ya da Müslüman; hangisini dediğini bilmiyorum) şöyle der: ‘Muhammed bize apaçık delillerle geldi; biz de cevap verdik ve iman ettik.’ Ona: ‘Salih olarak uyu; senin kesin inanan biri olduğunu biliyorduk.’ denir.
Münafık (ya da şüphe eden; hangisini dediğini bilmiyorum) ise şöyle der: ‘Bilmiyorum; insanların bir şey söylediğini duydum, ben de onu söyledim.’”