Ahmed b. Yûnus bize rivayet etti. Ebû Şihâb, Avf’dan; o da Ebû’l-Minhâl’den rivayet etti. Ebû’l-Minhâl dedi ki:
İbn Ziyâd ile Mervân Şam’da iken, İbn Zübeyr Mekke’de ortaya çıkmışken ve kurrâ Basra’da ayaklanmışken, babamla birlikte Ebû Berze el-Eslemî’ye gittim. Evine girdik. O, kamıştan yapılmış üst kat gölgesinde oturuyordu. Yanına oturduk.
Babam ondan hadis istemeye başladı. “Ey Ebû Berze! İnsanların düştüğü şu hale bakmıyor musun?” dedi.
Onun ağzından duyduğum ilk söz şuydu:
“Allah katında, Kureyş’in şu yaşayanlarına öfkeli olarak sabahladığımı sayıyorum. Ey Arap topluluğu! Siz, bildiğiniz zillet, azlık ve sapkınlık hali üzereydiniz. Allah sizi İslam’la ve Muhammed’le kurtardı; şimdi gördüğünüz mertebelere ulaştırdı. Aranızı bozan da şu dünyadır. Şam’da olan o kimse var ya; Allah’a yemin ederim ki, ancak dünya için savaşır.”