ahyâ b. Bukeyr bize rivayet etti.
Leys bize rivayet etti.
Ukayl’den; o da İbn Şihâb’dan (naklen). İbn Şihâb dedi ki:
Mâlik b. Evs b. Hadestân bana haber verdi. Muhammed b. Cübeyr b. Mut‘im de bana onun bu hadisini zikretmişti. Ben de gidip onun yanına girdim ve kendisine sordum. O şöyle dedi:
Ömer’in yanına girmek üzere gittim. Kapıcısı Yerfe’ geldi ve dedi ki:
“Osman, Abdurrahman, Zübeyr ve Sa‘d hakkında (yanına girmelerine) izin ister misin?”
Ömer: “Evet.” dedi. Onlara izin verdi.
Sonra (kapıcı) dedi ki:
“Ali ve Abbâs hakkında (da izin ister misin)?”
Ömer: “Evet.” dedi.
Bunun üzerine Abbâs dedi ki:
“Ey müminlerin emiri! Benimle bunun (Ali’nin) arasında hükmet.”
Ömer dedi ki:
“Sizi, izniyle gök ve yerin ayakta durduğu Allah adına yeminle soruyorum: Resûlullah’ın ‘Biz miras bırakmayız; geride bıraktığımız sadakadır’ dediğini biliyor musunuz? Burada Resûlullah kendisini kastediyor.”
Oradakiler: “Bunu söylemiştir.” dediler.
Ömer sonra Ali’ye ve Abbâs’a dönüp dedi ki:
“Resûlullah’ın bunu söylediğini biliyor musunuz?”
İkisi de: “Söylediğini biliyoruz.” dediler.
Ömer dedi ki:
“O halde ben size bu işin (aslını) anlatayım: Allah, bu fey malı konusunda Resûlü’nü, başka kimseye vermediği bir şeyle özel kıldı. Aziz ve Celil olan Allah: ‘Allah’ın Resûlü’ne verdiği fey…’ (âyetini) ‘…kadîr’ ifadesine kadar indirdi. Bu, Resûlullah’a mahsustu.
Allah’a yemin olsun ki o bunu sizden saklamadı, kendine ayırmadı, size karşı tekelleştirmedi. Bilakis size verdi ve aranıza yaydı. Nihayet bu mal kaldı. Peygamber bu maldan ailesine bir yıllık nafakayı ayırırdı; sonra kalanını Allah’ın malı (kamu malı) gibi yapardı. Resûlullah hayatı boyunca böyle yaptı.
Sizi Allah adına yeminle soruyorum: Bunu biliyor musunuz?”
Onlar: “Evet.” dediler.
Sonra Ali ve Abbâs’a dedi ki:
“Sizi de Allah adına yeminle soruyorum: Bunu biliyor musunuz?”
İkisi: “Evet.” dediler.
“Sonra Allah, Peygamberini vefat ettirdi. Ebû Bekir dedi ki: ‘Ben Resûlullah’ın velisiyim (yerine bakanıyım).’ Bu malı teslim aldı ve Resûlullah’ın yaptığı gibi yaptı.
Sonra Allah Ebû Bekir’i de vefat ettirdi. Ben dedim ki: ‘Ben, Resûlullah’ın velisinin velisiyim.’ Bu malı iki yıl elimde tuttum; Resûlullah’ın ve Ebû Bekir’in yaptığı gibi yaptım.
Sonra siz ikiniz bana geldiniz; sözünüz bir, işiniz ortak. Sen bana, kardeşinin oğlundan payını istiyordun; bu da bana, eşinin babasından payını istiyordu. Ben de: ‘İsterseniz, onu bu şartla size devredeyim.’ dedim. Ama siz benden bunun dışında bir hüküm istiyorsunuz.
Gök ve yerin izniyle ayakta durduğu Allah’a yemin olsun ki, kıyamet kopuncaya kadar bunda bundan başka bir hüküm vermeyeceğim. Eğer aciz kalırsanız onu bana geri verin; ben sizin yerinize onun işini üstlenirim.”