Ömer b. Hafs bize rivayet etti.
Babam (Hafs) bize rivayet etti.
A‘meş bize rivayet etti.
(A‘meş) dedi ki: Şakîk bana rivayet etti. (Şakîk) dedi ki:
Abdullah’ı bekliyorduk. Derken Yezîd b. Muâviye geldi. Ona: “Oturmaz mısın?” dedik. Dedi ki:
“Hayır; ama içeri girip arkadaşınızı sizin yanınıza çıkaracağım; olmazsa ben gelirim.”
Ben (oturup) bekledim. Derken Abdullah çıktı; onun elinden tutuyordu. Abdullah yanımıza gelip ayakta durdu ve şöyle dedi:
“Yerinizden haberdarım; fakat sizin yanınıza çıkmama engel olan şey şudur: Resûlullah, bize bıkkınlık gelmesinden çekindiği için, bazı günlerde bize öğüt vermeyi aralıklı yapardı.”