Müsedded bize rivayet etti.
Abdülvâhid b. Ziyâd bize rivayet etti.
Alâ b. el-Müseyyeb bize rivayet etti. Dedi ki: Babam bana rivayet etti.
Berâ b. Âzib’den rivayet etti. Berâ dedi ki:
Resûlullah yatağına girdiğinde sağ yanı üzerine yatardı, sonra şöyle derdi:
“Allah’ım! Nefsimi sana teslim ettim. Yüzümü sana yönelttim. İşimi sana havale ettim. Sırtımı sana dayadım; sana karşı hem ümit hem korku ile. Senden (kurtulmak için) sığınılacak da, senden (kaçıp) gidilecek de yer yoktur; ancak sana (sığınılır). İndirdiğin kitabına iman ettim; gönderdiğin peygamberine (iman ettim).”
Resûlullah şöyle buyurdu:
“Kim bunları söyler, sonra da o gecesi içinde ölürse fıtrat üzere ölmüş olur.”
(“İsterhebûhum” kelimesi “rehbe” (korku) kökündendir. “Melekût” “mülk” demektir. “Rehebût, rahamût’tan (rahmet) daha hayırlıdır” gibi örnek verilir. “Terheb (korkman), terham (merhamet etmen)den daha hayırlıdır” dersin.)