Süleyman b. Harb bize rivayet etti.
Hammâd b. Zeyd bize rivayet etti.
Yahyâ b. Saîd’den; Ubeyd b. Huneyn’den; İbn Abbâs’tan rivayetle (İbn Abbâs) dedi ki:
Peygamber’e karşı birbirlerine destek olan iki kadın hakkında Ömer’e soru sormak istiyordum; bir yıl boyunca bunu istedim ama ondan çekiniyordum. Bir gün bir yerde konakladı, erâk (misvak ağacı) içine girdi. Çıkınca ona sordum. Dedi ki:
“Âişe ve Hafsa.”
Sonra (Ömer) dedi ki:
Biz cahiliye döneminde kadınları bir şey saymazdık. İslam gelince ve Allah onları anınca, bununla onların üzerimizde bir hakları olduğunu gördük; fakat onları işlerimizin hiçbirine karıştırmazdık.
Benimle eşim arasında bir söz oldu; bana sert çıktı. Ben de ona: “Sen de mi böyle yapıyorsun!” dedim. O dedi ki:
“Bunu bana mı söylüyorsun? Senin kızın Peygamber’e eziyet ediyor!”
Hemen Hafsa’ya gittim ve dedim ki:
“Seni Allah’a ve elçisine karşı gelmekten sakındırıyorum.”
Onun Peygamber’e eziyet etmesi konusunda onu uyardım.
Sonra Ümmü Seleme’ye gittim ve ona söyledim. Ümmü Seleme dedi ki:
“Şaşarım sana ey Ömer! Bizim işimize karıştın; neredeyse Resûlullah ile eşleri arasına da gireceksin!”
Bana sertçe karşılık verdi.
Ensardan bir adam vardı: Resûlullah’ın yanında o bulunmadığında ben bulunursam olup biteni ona götürürdüm; ben bulunmadığımda o bulunursa olup biteni bana getirirdi.
Resûlullah’ın çevresi artık düzene girmişti; geriye sadece Şam’daki Gassân kralı kalmıştı; bize gelmesinden korkardık.
Derken ansızın Ensarlı adam geldi ve “Bir şey oldu!” dedi. Ben: “Nedir? Gassânî mi geldi?” dedim. O dedi ki:
“Ondan daha büyük: Resûlullah eşlerini boşadı!”
Geldim; odalarının hepsinden ağlama sesleri geliyordu. Peygamber de kendisine ait üst odacığa çıkmıştı; kapısında bir hizmetçi vardı. Ona geldim ve “Bana izin iste.” dedim. İçeri girdim.
Bir de baktım ki Peygamber hasır üzerinde; hasır yanına iz yapmış. Başının altında deriden bir yastık vardı; içi lif doluydu. Asılı deriler ve karaz (tabaklama malzemesi) vardı.
Hafsa’ya ve Ümmü Seleme’ye söylediğim şeyi, Ümmü Seleme’nin bana verdiği cevabı hatırlattım; Resûlullah güldü.
Yirmi dokuz gece kaldı, sonra aşağı indi.