Muhammed b. Beşşâr bize rivayet etti. Abdülvehhâb bize rivayet etti. Eyyûb bize haber verdi. İkrime’den rivayet etti:
Rifâa karısını boşadı. Daha sonra o kadın Abdurrahman b. Zübeyr el-Kurazî ile evlendi.
Âişe şöyle dedi: Kadının üzerinde yeşil bir başörtüsü vardı. Bana şikâyette bulundu ve derisindeki morlukları gösterdi.
Allah’ın Resulü geldiği zaman — kadınlar birbirlerine destek oluyorlardı — Âişe şöyle dedi:
“Mümin kadınların gördükleri eziyet gibi bir şey görmedim. Onun derisinin morluğu elbisesinden daha koyu.”
Kadının Allah’ın Resulüne geldiğini duyan Abdurrahman b. Zübeyr de geldi. Yanında o kadından olmayan iki oğlu vardı.
Kadın şöyle dedi:
“Allah’a yemin ederim ki benim onun hakkında bir suçum yoktur. Fakat onun sahip olduğu şey, bana şu kadarcık bile fayda sağlamaz.”
Bunu söylerken elbisesinin bir püskülünü aldı.
Bunun üzerine Abdurrahman şöyle dedi:
“Allah’a yemin ederim ki yalan söylüyor ey Allah’ın Resulü. Ben onu deriyi silker gibi silkelerim. Fakat o itaatsiz bir kadındır ve Rifâa’yı istemektedir.”
Bunun üzerine Allah’ın Resulü şöyle dedi:
“Eğer durum söylediğin gibiyse, o kadın sen onunla ilişkiye girinceye kadar Rifâa’ya helâl olmaz.”
Sonra onun yanında bulunan iki çocuğu gördü ve şöyle dedi:
“Bunlar senin oğulların mı?”
O:
“Evet.” dedi.
Bunun üzerine şöyle dedi:
“Senin hakkında bu iddialarda bulunan kadın işte budur. Allah’a yemin ederim ki bu çocuklar ona, bir karganın diğer kargaya benzemesinden daha çok benzemektedir.”