Ebû Ma‘mer bize rivayet etti.
Abdülvâris bize rivayet etti.
Eyyûb b. Ebî Temîme’den, Kâsım’dan, Zehdem’den (rivayetle) Zehdem şöyle dedi:
Ebû Mûsâ el-Eş‘arî’nin yanında bulunuyorduk. Bizimle Cerm kabilesinden şu mahalle arasında bir kardeşlik bağı vardı. İçinde tavuk eti bulunan bir yemek getirildi.
Topluluktan kızıl tenli bir adam oturuyordu; yemeğe yaklaşmadı. Ebû Mûsâ ona: “Yaklaş; çünkü ben Peygamber’in ondan yediğini gördüm” dedi.
Adam dedi ki: “Ben onun bir şey yediğini gördüm de ondan tiksindim; (bu yüzden) onu yememeye yemin ettim.”
Ebû Mûsâ dedi ki: “Yaklaş; sana haber vereyim (yahut anlatayım): Ben bir grup Eş‘arî ile birlikte Peygamber’e geldim. Onu öfkeli bir halde buldum; sadaka develerinden develer paylaştırıyordu. Biz kendisinden binek istedik; ‘Size binek vermeyeceğim’ diye yemin etti ve ‘Sizi bindirecek bir şeyim yok’ dedi.”
Sonra Peygamber’e develerden bir ganimet getirildi. ‘Eş‘arîler nerede, Eş‘arîler nerede?’ dedi ve bize beş genç deve verdi.
Çok geçmeden ben arkadaşlarıma: ‘Peygamber yeminini unuttu. Vallahi, Peygamber’in yeminini hatırlatmadan bu işten yararlanırsak asla kurtuluşa eremeyiz’ dedim.
Sonra Peygamber’e geri döndük ve dedik ki: ‘Biz senden binek istemiştik; sen de bize binek vermeyeceğine yemin etmiştin. Biz senin yeminini unuttuğunu zannettik.’
Peygamber dedi ki:
“Size binek veren Allah’tır. Ben, Allah dilerse bir yemine yemin eder de ondan daha hayırlısını görürsem, mutlaka daha hayırlı olanı yaparım ve yeminimden dönerim.”