İbrâhim’in, Ebû Osman’dan (adı el-Ca‘d’dır), Enes b. Mâlik’ten rivayetine göre Enes şöyle dedi:
Beni Rifâa oğullarının mescidinde yanımızdan geçti; onu şöyle derken işittim:
Peygamber, Ümmü Süleym’in evinin civarından geçtiğinde onun yanına girer, ona selam verirdi.
Sonra (Enes) dedi ki: Peygamber, Zeyneb ile zifafa girmişti. Ümmü Süleym bana: “Allah’ın elçisine bir hediye göndersek ya” dedi. Ben de: “Yap” dedim.
Ümmü Süleym hurma, sade yağ ve keş (kurut) aldı; bir tencerede “haysa” (hurma–yağ–kurut karışımı) yaptı ve onu benimle Peygamber’e gönderdi.
Ben de onu götürdüm. Peygamber bana: “Bırak onu” dedi.
Sonra bana emir vererek: “Benim için birtakım adamları çağır” dedi (isimlerini saydı) “ve rastladığın kim varsa çağır” dedi.
Ben emrettiğini yaptım. Döndüğümde ev, içindekilerle tıklım tıklım doluydu.
Peygamberin o “haysa”nın üzerine ellerini koyduğunu gördüm; Allah’ın dilediği kadar onunla ilgili bir şeyler söyledi. Sonra onar onar çağırmaya başladı; onlar ondan yiyor, Peygamber de onlara: “Allah’ın adını anın; her adam önünden (yakınından) yesin” diyordu.
Derken hepsi ondan ayrılıp dağıldılar. İçlerinden çıkan çıktı; bir grup ise konuşup oturmaya devam etti.
Ben sıkılmaya, içim daralmaya başladım.
Sonra Peygamber odalara doğru çıktı, ben de peşinden çıktım ve: “Onlar gittiler” dedim.
Peygamber geri döndü, eve girdi ve perdeyi saldı. Ben odanın içindeydim; o da şöyle diyordu:
“Ey iman edenler! Size izin verilmedikçe Peygamber’in evlerine girmeyin; yemeğin pişmesini bekleyerek (vakti kollayarak) değil. Fakat davet edildiğinizde girin; yediğinizde de dağılın, sohbetle oyalanmayın. Bu, Peygamber’i incitiyordu; sizden utanıyordu. Allah ise hakkı söylemekten utanmaz.”
Ebû Osman dedi ki: Enes şöyle dedi: “Allah’ın elçisine on yıl hizmet ettim.”