Kuteybe b. Saîd bize rivayet etti. (Dedi ki:) Yakub b. Abdurrahman bize rivayet etti; Ebû Hâzim’den; Sehl b. Sa‘d’dan:
Bir kadın Allah’ın elçisine geldi ve dedi ki: “Ey Allah’ın elçisi, kendimi sana bağışlamak için geldim.”
Allah’ın elçisi ona baktı; bakışını ona doğru yukarı kaldırdı ve indirdi; sonra başını eğdi. Kadın, onun kendisi hakkında bir karar vermediğini görünce oturdu.
Bunun üzerine sahabeden bir adam kalktı ve dedi ki: “Ey Allah’ın elçisi, eğer senin ona ihtiyacın yoksa onu benimle evlendir.”
Peygamber dedi ki: “Yanında bir şey var mı?”
Adam dedi ki: “Hayır, Allah’a yemin ederim ey Allah’ın elçisi.”
Peygamber dedi ki: “Ailene git; bak, bir şey bulabilir misin?”
Adam gitti, sonra döndü ve dedi ki: “Hayır, Allah’a yemin ederim ey Allah’ın elçisi, bir şey bulamadım.”
Peygamber dedi ki: “Bak, demirden de olsa bir yüzük (bul).”
Adam gitti, sonra döndü ve dedi ki: “Hayır, Allah’a yemin ederim ey Allah’ın elçisi, demirden bir yüzük bile yok; ama şu izârım var.”
Sehl dedi ki: “Onun bir ridası yoktu.” (Adam dedi ki:) “Bunun yarısı onun olsun.”
Allah’ın elçisi dedi ki: “İzârınla ne yapacaksın? Sen onu giyersen onda ona bir şey kalmaz; o onu giyerse sende bir şey kalmaz.”
Adam oturdu; oturuşu uzadı. Sonra kalktı (gitmek üzere). Allah’ın elçisi onun dönüp gittiğini görünce onun çağrılmasını emretti; çağrıldı. Gelince Peygamber dedi ki:
“Kur’an’dan yanında ne var?”
Adam dedi ki: “Bende şu sure var, şu sure var, şu sure var” diye saydı.
Peygamber dedi ki: “Onları ezberden okuyor musun?”
Adam dedi ki: “Evet.”
Peygamber dedi ki: “Git; yanında olan Kur’an karşılığında onu sana verdim (seni onunla evlendirdim).”