İbrahim b. el-Münzir bana rivayet etti; Enes b. İyâd bize rivayet etti; Ubeydullah’tan; Nâfi‘den; İbn Ömer’den:
İbn Ömer dedi ki:
Abdullah b. Übey ölünce, oğlu Abdullah b. Abdullah, Allah’ın Elçisi’ne geldi. Allah’ın Elçisi ona gömleğini verdi ve onu bununla kefenlemesini emretti. Sonra kalkıp onun namazını kılmaya yöneldi.
Ömer b. el-Hattâb, Allah’ın Elçisi’nin elbisesinden tuttu ve dedi ki:
“Onun namazını mı kılıyorsun? O münafıktır! Allah seni onlar için bağışlanma dilemenden men etmişti!”
Allah’ın Elçisi dedi ki:
“Allah bana sadece tercih hakkı verdi (ya da bana bildirdi) ve şöyle buyurdu: ‘Onlar için bağışlanma dile veya bağışlanma dileme; onlar için yetmiş kere bağışlanma dilesen de Allah onları bağışlamayacaktır.’ Ben de ‘Yetmişin üstüne artıracağım’ dedim.”
İbn Ömer dedi ki:
Bunun üzerine Allah’ın Elçisi onun namazını kıldı; biz de onunla birlikte kıldık. Sonra Allah şu ayeti indirdi:
“Onlardan ölen hiçbirine asla namaz kılma ve kabrinin başında durma! Çünkü onlar Allah’ı ve Elçisi’ni inkâr ettiler ve fasıklar olarak öldüler.”