Abdülazîz b. Abdullah bize rivayet etti; İbrahim b. Sa‘d bize rivayet etti; Sâlih b. Keysân’dan; İbn Şihâb’dan. İbn Şihâb dedi ki: Urve b. Zübeyr bana haber verdi:
O, Âişe’ye Allah’ın şu sözü hakkında sormuş:
“Eğer yetimler hakkında adaleti yerine getiremeyeceğinizden korkarsanız…”
Âişe şöyle dedi:
“Ey kız kardeşimin oğlu! Bu yetim kız, velisinin yanında bulunur (velisinin koruması/idaresi altındadır). Onun malına ortak olur. Veli, onun malını ve güzelliğini beğenir. Onunla evlenmek ister; fakat mehir konusunda adaletli davranmak istemez; başka birine verdiği kadar (adaletle) vermeyip daha az vermek ister.
Bu yüzden, onlarla evlenmeleri yasaklandı; ancak kendilerine adaletli davranmaları ve mehir konusunda onlar için en yüksek (hakkaniyetli) ölçüye ulaşmaları şartıyla (izin verildi). Ve onlara, bu yetimlerin dışında, kendilerine hoş gelen kadınlarla evlenmeleri emredildi.”
Urve dedi ki: Âişe şöyle de dedi:
“İnsanlar, bu ayetten sonra Allah’ın Elçisi’ne kadınlar hakkında fetva sormaya devam ettiler. Bunun üzerine Allah şu ayeti indirdi:
‘Sana kadınlar hakkında fetva soruyorlar…’
Âişe dedi ki: Allah’ın başka bir ayetteki şu sözü:
‘Onlarla evlenmeyi istiyorsunuz…’
Sizden birinin, yetimi az mal ve az güzellik sahibi olduğu zaman onunla evlenmekten yüz çevirmesidir.”
Âişe dedi ki:
“Bu yüzden, kadın yetimlerde; malı ve güzelliği olduğu için istek duydukları (bu yetimlerle), ancak adaletle (mehirde ve haklarda hakkaniyetle) olmak şartıyla evlenmeleri; malı ve güzelliği az olanlardan ise zaten yüz çevirdikleri için (onların durumunda da) adaletsizliğe düşmemeleri emredildi.”