Kuteybe bize rivayet etti; Abdülvehhâb bize rivayet etti. (Abdülvehhâb) dedi ki: Yahyâ b. Saîd’i şöyle derken işittim: Amra bana haber verdi; (Amra) dedi ki: Âişe’yi şöyle derken işittim:
Âişe dedi ki:
“İbn Hârise’nin (Zeyd’in), Ca‘fer b. Ebî Tâlib’in ve Abdullah b. Revâha’nın öldürüldüğü haberi gelince Peygamber oturdu; üzerinde üzüntü belli oluyordu.”
Âişe dedi ki:
“Ben de kapının aralığından (kapıdaki yarıktan) bakıyordum. Bir adam geldi ve ‘Ey Allah’ın elçisi! Ca‘fer’in kadınları…’ dedi; ağlamalarından söz etti. Peygamber ona, kadınları bundan vazgeçirmesini emretti.
Adam gitti, sonra gelip ‘Onları engelledim.’ dedi; ama söz dinlemediklerini de söyledi.
Peygamber yine emretti. Adam tekrar gitti, sonra geldi ve ‘Vallahi bize üstün geldiler (söz geçiremedik).’ dedi.
(Âişe) dedi ki: Peygamber’in şöyle dediğini ileri sürdü:
‘Öyleyse ağızlarına toprak atın!’
Âişe dedi ki:
Ben de (o adama) ‘Allah burnunu sürtsün! Vallahi ne bunu yapıyorsun ne de Allah’ın elçisini zahmetten kurtardın; üstelik ona eziyetten başka bir şey bırakmadın.’ dedim.”