İbrahim b. Musa bana rivayet etti; Hişam bize haber verdi; o, Ma‘mer’den; o, Zührî’den; o, Sâlim’den; o da İbn Ömer’den dedi ki:
(İbn Ömer) ayrıca İbn Tâvûs’un kendisine, o da İkrime b. Hâlid’den, o da İbn Ömer’den haber verdiğini anlattı. İbn Ömer dedi ki:
“Hafsa’nın yanına girdim; kadınları (evde) damlıyordu (ağlıyor/ıslaklık akıyordu). Dedim ki: ‘İnsanların işi gördüğünüz hâle geldi; bu işte bana hiçbir pay verilmedi.’ Hafsa dedi ki: ‘Git, (onlara) yetiş; çünkü seni bekliyorlar. Senin onlardan uzak durman bir ayrılığa sebep olur diye korkuyorum.’ Onu bırakmadı; sonunda gitti.
İnsanlar dağılıp ayrılınca Muaviye konuşma yaptı ve dedi ki: ‘Bu iş hakkında konuşmak isteyen varsa bize boynuzunu (kendisini) göstersin; çünkü biz buna ondan da babasından da daha layığız.’
Habîb b. Mesleme dedi ki: ‘Ona cevap verseydin ya!’ Abdullah (İbn Ömer) dedi ki: ‘Oturma bağımı çözdüm ve şöyle demeye niyetlendim: “Bu işe senden daha layık olan, İslam uğruna seninle ve babanla savaşandır.” Ama bir söz söyleyip topluluğu bölmekten, kan dökülmesine sebep olmaktan ve benden sözün başka türlü anlaşılmasından korktum. Sonra cennetlerde Allah’ın hazırladığını hatırladım.’ Habîb dedi ki: ‘Kendini korudun ve muhafaza edildin.’
Mahmud, Abdürrezzak’tan “ve (evde) kadınları” (ifadesini) rivayet etti.”