Ebû Ca‘fer Muhammed b. Abdullah bana rivayet etti; Hüceyn b. el-Müsennâ bize rivayet etti; Abdülaziz b. Abdullah b. Ebî Seleme bize rivayet etti; o, Abdullah b. el-Fadl’dan; o, Süleyman b. Yesâr’dan; o da Ca‘fer b. Amr b. Ümeyye ed-Damrî’den dedi ki:
Ubeydullah b. Adî b. el-Hıyâr ile birlikte yola çıktım. Hıms’a gelince Ubeydullah bana: “Vahşî’ye gidip Hamza’yı öldürmesi hakkında ona soru sormak ister misin?” dedi. “Evet” dedim.
Vahşî Hıms’ta oturuyordu. Sorduk; “İşte şurada, köşkünün gölgesinde” dediler. Gittik, yakınına kadar geldik; selam verdik, selamı aldı. Ubeydullah sarığını başına dolamıştı; Vahşî onun sadece gözlerini ve ayaklarını görüyordu.
Ubeydullah: “Ey Vahşî, beni tanıyor musun?” dedi. Vahşî baktı ve: “Hayır, vallahi; yalnız şunu biliyorum: Adî b. el-Hıyâr, Ümmü Kıtal bint Ebî’l-Âs adlı bir kadınla evlendi; Mekke’de ondan bir oğlanı oldu. Ben o çocuğa sütanne arıyordum/onu emzirtiyordum. O çocuğu annesiyle birlikte taşıdım; sonra onu annesine teslim ettim. Sanki ayaklarını şimdi görür gibiyim” dedi.
Ubeydullah yüzünü açtı ve: “Bize Hamza’yı nasıl öldürdüğünü anlatır mısın?” dedi.
Vahşî dedi ki: “Evet. Hamza, Bedir’de Tüayme b. Adî b. el-Hıyâr’ı öldürmüştü. Efendim Cübeyr b. Mut‘im bana: ‘Amcamın karşılığı olarak Hamza’yı öldürürsen özgürsün’ dedi.
İnsanlar Aynayn yılında (Aynayn, Uhud’un karşısında bir dağdır; aralarında bir vadi vardır) savaşa çıktığında ben de onlarla çıktım. Saflar kurulunca Sibâ‘ ortaya çıkıp ‘Meydan okuyan var mı?’ dedi. Hamza b. Abdülmuttalib çıktı ve: ‘Ey Sibâ‘! Ey Enmâr’ın oğlu, kadın sünneti yapanın oğlu! Allah’a ve elçisine karşı mı geliyorsun?’ dedi. Sonra üzerine atıldı; Sibâ‘ sanki dünkü bir şey gibi (hemen) öldü.
Ben Hamza için bir kayanın altında pusuya yattım. Bana yaklaşınca mızrağımı fırlattım; onu göbeğinin altına sapladım; mızrak kalçalarının arasından çıktı. İşte onunla işim o an bitti.
İnsanlar dönünce ben de onlarla döndüm. Mekke’de kaldım; İslam orada yayılınca Taif’e çıktım. Taif halkı Peygamber’e bir elçi gönderince bana: ‘O elçilere dokunmaz’ denildi. Ben de onlarla çıktım ve Peygamber’in yanına vardım. Beni görünce: ‘Sen Vahşî misin?’ dedi. ‘Evet’ dedim. ‘Hamza’yı sen mi öldürdün?’ dedi. ‘Sana ulaşan şeyler oldu’ dedim. ‘Yüzünü benden gizleyebilir misin?’ dedi. Ben çıktım.
Peygamber vefat edince Müseylime (Yalancı Müseylime) ortaya çıktı. Dedim ki: ‘Müseylime’ye gideyim; belki onu öldürürüm de Hamza’ya karşılık olur.’ İnsanlarla birlikte çıktım. Olanlar oldu.
Derken duvarın bir gedğinde duran birini gördüm; sanki boz renkli, başı kabarık bir deve gibiydi. Mızrağımı attım; onu iki göğsünün arasına sapladım; mızrak omuzlarının arasından çıktı. Ensardan bir adam da atıldı ve kılıcıyla başına vurdu.”
Abdullah b. el-Fadl dedi ki: Süleyman b. Yesâr bana haber verdi; Abdullah b. Ömer’i şöyle derken işitmiş: “Bir evin üstündeki bir cariye ‘Ey müminlerin emiri! Onu siyah köle öldürdü!’ diye bağırdı.”