Abdullah b. Muhammed bana rivayet etti; Ruh b. Ubâde’yi işitti; (Ruh) dedi ki: Saîd b. Ebî Arûbe bize rivayet etti; Katâde’den: (Katâde) dedi ki:
Enes b. Mâlik bize, Ebû Talha’dan (şunu) nakletti: Peygamber Bedir günü Kureyş’in ileri gelenlerinden yirmi dört kişinin (cesedinin) Bedir’in kuyularından birindeki pis ve çürük bir kuyuya atılmasını emretti. Bir topluluğa galip geldiğinde, orada üç gece kalırdı. Bedir’de üçüncü gün olunca, binek hayvanını getirmesini emretti; semeri bağlandı. Sonra yürüdü; ashabı da peşinden gitti. “Herhalde bir ihtiyacı için gidiyor” dediler. Nihayet kuyunun kenarında durdu ve onları isimleriyle, babalarının isimleriyle çağırmaya başladı:
“Ey filân oğlu filân! Ey filân oğlu filân! Allah’a ve Resûlü’ne itaat etseydiniz hoşunuza gider miydi? Çünkü biz Rabbimizin bize vaat ettiğini gerçek olarak bulduk. Siz de Rabbinizin vaat ettiğini gerçek olarak buldunuz mu?”
Ömer dedi ki: “Ey Allah’ın Elçisi! Ruhları olmayan cesetlerle mi konuşuyorsun?” Resûlullah dedi ki:
“Muhammed’in nefsi elinde olan Allah’a yemin ederim ki, benim söylediklerimi işitmede siz onlardan daha işitici değilsiniz.”
Katâde dedi ki: “Allah onları diriltti de, söylediğini onlara işittirdi; bu, azarlamak, küçültmek, intikam, hasret ve pişmanlık olarak.”