Abdullah b. Yusuf bize rivayet etti; Mâlik bize haber verdi; Hişâm b. Urve’den; babasından; Âişe dedi ki:
“Allah’ın elçisi Medine’ye gelince Ebû Bekir ve Bilâl ateşlendiler. Yanlarına girdim ve: ‘Babacığım, kendini nasıl hissediyorsun? Ey Bilâl, kendini nasıl hissediyorsun?’ dedim.
Ebû Bekir ateş bastığında şöyle derdi: ‘Her insan sabaha ailesinin yanında çıkar; ölüm ise ayakkabısının kayışından daha yakındır.’
Bilâl’in ateşi kesilince sesini yükseltir ve şöyle derdi: ‘Ah, keşke bilsem; bir geceyi bir vadide, çevremde izhir ve celîl (otlar) varken geçirecek miyim? Bir gün Mecenne sularına varacak mıyım? Şâme ve Tufeyl bana görünecek mi?’
Âişe dedi ki: Sonra Allah’ın elçisine gidip bunu haber verdim. O da şöyle dua etti: ‘Allah’ım! Medine’yi bize, Mekke’yi sevdiğimiz kadar hatta daha çok sevdir. Onu sağlıklı kıl; ölçeğimiz olan sâ‘ ve müd’de bize bereket ver. Medine’nin hummasını (sıtmasını) al ve onu Cuhfe’ye taşı.’”