Ebû Nuaym bize rivayet etti; Zekeriyyâ bize rivayet etti; Firâs’tan; Âmir’den; Mesrûk’tan; Âişe’den: Âişe dedi ki:
Fâtıma yürüyerek geldi; yürüyüşü sanki Peygamber’in yürüyüşü gibiydi. Peygamber:
“Kızım hoş geldin.” dedi.
Sonra onu sağına ya da soluna oturttu. Ardından ona gizlice bir söz söyledi; Fâtıma ağladı. Ben ona “Niye ağlıyorsun?” dedim. Sonra ona yine gizlice bir söz söyledi; bu kez güldü. Ben de: “Bugün gördüğüm gibi, sevincin hüzne bu kadar yakın olduğunu hiç görmedim.” dedim ve ona (Peygamber’in) ne söylediğini sordum. O da:
“Peygamber vefat edene kadar Resûlullah’ın sırrını açıklamam.” dedi.
Peygamber vefat edince yine ona sordum; dedi ki:
Bana gizlice şunu söyledi: “Cebrâil her yıl Kur’an’ı benimle bir kez karşılıklı okurdu; bu yıl iki kez okudu. Bundan, ecelimin yaklaştığını anlıyorum. Sen de benim ailemden bana ilk kavuşacak olan olacaksın.” Bunun için ağladım.
Sonra bana: “Cennet ehlinin kadınlarının—ya da mümin kadınlarının—hanımefendisi olmaya razı değil misin?” dedi. Bunun üzerine güldüm.