Muhammed b. Selâm bize rivayet etti; İbn Fudayl bize haber verdi; Husayn bize rivayet etti; Şakîk’ten; Mesrûk’tan:
Mesrûk dedi ki: Aişe’nin annesi olan Ümmü Rûmân’a, Aişe hakkında söylenenler konusunda sordum. Ümmü Rûmân şöyle dedi:
“Ben Aişe ile birlikte oturuyordum. Ensardan bir kadın yanımıza girdi; ‘Allah falancaya şunu yapsın, bunu yapsın’ diyordu. Ben ‘Niçin?’ dedim. ‘Bu sözler yayılan o konuşma yüzündendir’ dedi. Aişe ‘Hangi konuşma?’ dedi; kadın ona anlattı. Aişe ‘Bunu Ebû Bekir de, Allah’ın elçisi de duydu mu?’ diye sordu. Kadın ‘Evet’ dedi.
Aişe bayılıp yere yığıldı. Kendine geldiğinde titremeli bir ateşe tutulmuştu. Peygamber geldi ve ‘Bu ne halde?’ dedi. Ben ‘Hakkında anlatılan sözler yüzünden ateşi yükseldi’ dedim.
Sonra Aişe oturdu ve şöyle dedi: ‘Vallahi yemin etsem bana inanmazsınız; özür dilesem özrümü kabul etmezsiniz. Benim hâlimle sizin hâliniz, Yakub ile oğullarının hâli gibidir. Sizin anlattıklarınıza karşı yardım istenecek olan Allah’tır.’
Peygamber ayrıldı; Allah’ın indirdiğini indirdi. Sonra Peygamber ona bunu bildirdi. Aişe de: ‘Hamd Allah’a aittir; hiç kimseye değil’ dedi.”