Saîd b. Ufer bize rivayet etti; dedi ki Leys bana rivayet etti; dedi ki Ukayl bana rivayet etti; İbn Şihâb’dan; dedi ki Urve, Mervân b. Hakem ile Misver b. Mahreme’nin kendisine haber verdiğini naklettiğine göre:
Havâzin heyeti Müslüman olarak Resulullah’ın yanına geldi. Mallarının ve esirlerinin kendilerine iade edilmesini istediler. Resulullah onlara şöyle dedi:
“Bana sözlerin en sevimlisi en doğru olanıdır. İki taraftan birini seçin: ya esirler ya da mal. Ben (bu konuda) onları bekletmiştim.”
Resulullah, Tâif’ten döndüğünde onların sonuncusunu (beklemek için) on küsur gece beklemişti. Resulullah’ın kendilerine iki taraftan ancak birini geri vereceği anlaşılınca:
“Biz esirlerimizi seçiyoruz.” dediler.
Bunun üzerine Resulullah Müslümanların içinde ayağa kalktı; Allah’a, layık olduğu şekilde hamd etti; sonra şöyle dedi:
“Bundan sonra: Şu kardeşleriniz bize tevbe ederek geldiler. Ben onların esirlerini kendilerine geri vermeyi uygun gördüm. Kim gönül hoşluğuyla (hakkını bağışlayarak) yapmak isterse yapsın. Kim de payının karşılığının, Allah’ın bize ilk geri vereceği (fey) mallarından kendisine verilinceye kadar payı üzerinde kalmasını isterse öyle yapsın.”
İnsanlar: “Onlara bunu gönül hoşluğuyla bağışladık, ey Allah’ın elçisi.” dediler.
Resulullah onlara şöyle dedi:
“Biz, içinizden kimin buna izin verdiğini, kimin vermediğini bilmiyoruz. Dönün; ta ki arifleriniz (temsilcileriniz) işinizi bize bildirsin.”
İnsanlar geri döndüler; arifleri onlarla konuştu. Sonra Resulullah’a döndüler ve onların gönül hoşluğuyla bağışlayıp izin verdiklerini haber verdiler.
İşte Havâzin esirleri hakkında bize ulaşan budur.