Abdân bize rivayet etti. Abdullah bize haber verdi. Ebû Hayyân et-Teymî, Şa‘bî’den; o da Nu‘mân bin Beşîr’den rivayet etti.
Nu‘mân bin Beşîr dedi ki:
Annem, babamdan bana malından bir bağış vermesini istedi. Babam da uygun gördü ve onu bana bağışladı. Annem:
“Peygamber’i buna şahit tutmadıkça razı olmam.” dedi.
Babam elimden tuttu; ben küçük bir çocuktum. Beni Peygamber’e götürdü ve:
“Onun annesi bint Revâha, bunun için benden malımdan bir bağış istedi.” dedi.
Peygamber:
“Bundan başka çocuğun var mı?” dedi.
“Evet.” dedi.
(Anlatıcı diyor ki) Peygamber’in şöyle dediğini sanıyorum:
“Beni bir haksızlığa şahit tutma.”
Şa‘bî’den Ebû Harîz’in rivayetinde ise:
“Ben haksızlığa şahitlik etmem.” şeklindedir.