İbn Şihâb’dan; Urve b. Zübeyr’den; Abdurrahman b. Abd el-Kârî’den:
Abdurrahman b. Abd el-Kârî dedi ki: Ramazan gecelerinden birinde Ömer b. Hattâb ile mescide çıktım. Bir de baktım ki insanlar dağınık gruplar halinde: Kimi kendi başına namaz kılıyor, kimi namaz kılıyor ve bir grup da onun namazına uyarak kılıyor. Ömer dedi ki:
“Bunları tek bir okuyucunun arkasında toplasam daha uygun olur.”
Sonra buna kesin karar verdi ve onları Übey b. Ka‘b’ın arkasında topladı.
Sonra başka bir gece yine onunla çıktım; insanlar imamlarının (okuyucularının) namazıyla namaz kılıyordu. Ömer şöyle dedi:
“Bu ne güzel bir yeniliktir. Ama insanların uyuyup kaçırdıkları (gecenin son kısmındaki ibadet), şimdi kıldıklarından daha faziletlidir.”
Gecenin sonunu kast ediyordu. İnsanlar ise gecenin başında kalkıyorlardı.