Muaz b. Fadale bize rivayet etti; dedi ki: Hişam bize rivayet etti; Yahya’dan; Hilal b. Ebî Meymûne’den; Ata b. Yesar’dan; (o da) Ebû Saîd el-Hudrî’yi şöyle anlatırken işitti:
Peygamber bir gün minberde oturdu, biz de etrafında oturduk. Şöyle dedi:
“Benden sonra sizin hakkınızda en çok korktuğum şey; dünya nimetlerinin ve süsünün size açılmasıdır.”
Bir adam dedi ki: “Ey Allah’ın Resulü! İyilik kötülük getirir mi?” Peygamber sustu. Ona “Sen Peygamberle konuşuyorsun da o sana cevap vermiyor, ne oldu?” denildi. Biz, ona vahiy geldiğini düşündük. Sonra Peygamber üzerinden teri (sıkıntıyı) sildi ve şöyle dedi: “Soru soran nerede?” Sanki onu övdü.
Sonra şöyle dedi:
“İyilik kötülük getirmez. Fakat baharın bitirdiği ot, bazılarını öldürür ya da neredeyse öldürecek hale getirir; ancak yeşillik yiyen hayvan hariç: O yer, karnı iyice şişince güneşe döner; dışkılar, idrar yapar, sonra yine otlar. İşte bu mal da yeşil ve tatlıdır. Müslümana ne güzel dosttur: Ondan yoksula, yetime ve yolda kalmışa verirse… (Peygamberin söylediği gibi). Kim onu hakkı olmadan alırsa, tıpkı yiyip de doymayan kimse gibidir; kıyamet günü bu mal onun aleyhine şahit olur.”