Abdullah b. Yusuf bize rivayet etti. Malik haber verdi; İbn Şihab’dan, Âmir b. Sa‘d b. Ebî Vakkas’tan, babasından:
Dedi ki: Peygamber, Veda Haccı yılında beni ziyaret etti; bende şiddetlenen bir ağrı vardı. Dedim ki: “Bende ağrı çok arttı; mal sahibiyim; benden yalnız bir kızım mirasçı olacak. Malımın üçte ikisini sadaka vereyim mi?”
Dedi ki: “Hayır.”
Dedim ki: “Yarısını?”
Dedi ki: “Hayır.”
Sonra dedi ki: “Üçte biri; ama üçte bir de büyüktür — yahut çoktur. Varislerini zengin bırakman, onları insanlardan dilenen yoksullar olarak bırakmandan daha hayırlıdır. Allah’ın rızasını isteyerek yaptığın hiçbir harcamada, hatta eşinin ağzına koyduğun lokmada bile mutlaka sevap alırsın.”
Dedim ki: “Ey Allah’ın elçisi! Arkadaşlarımdan sonra geride mi kalacağım?”
Dedi ki: “Geride kalıp salih bir iş yaparsan, onunla ancak derece ve yükselişin artar. Belki de geride kalırsın da bazı topluluklar senden faydalanır, bazılarına da seninle zarar dokunur. Allah’ım! Ashabımın hicretini tamamla; onları gerisin geri çevirmeyip topukları üzerine döndürme. Fakat bahtı kötü olan Sa‘d b. Havle’dir.”
Peygamber, onun Mekke’de ölmesine üzüldü.