Abdân bize rivayet etti. Abdullah bize rivayet etti. İbn Cüreyc bize haber verdi. Dedi ki: Abdullah b. Ubeydullah b. Ebî Muleyke bana haber verdi; dedi ki:
Osman’ın bir kızı Mekke’de vefat etti; biz de cenazesinde bulunmak için geldik. İbn Ömer ve İbn Abbas da hazır bulundu. Ben ikisinin arasında oturuyordum — yahut dedi ki: ikisinden birinin yanına oturdum. Sonra öteki geldi ve yanıma oturdu.
Abdullah b. Ömer, Amr b. Osman’a şöyle dedi: “Ağlamayı yasaklamıyor musun? Çünkü Peygamber şöyle dedi: ‘Ölü, ailesinin onun üzerine ağlaması sebebiyle azap görür.’”
İbn Abbas dedi ki: “Ömer de bunun bir kısmını söylerdi.” Sonra anlatıp dedi ki:
Ömer’le birlikte Mekke’den çıktım. Beydâ’ya geldiğimizde, semüre ağacının gölgesinde bir kafile gördü ve dedi ki: “Git, şu kafile kim, bak.”
Baktım; bir de Suheyb’miş. Ona haber verdim. “Onu bana çağır” dedi.
Suheyb’e döndüm ve dedim ki: “Yola koyul; müminlerin emîrine yetiş.”
Ömer yaralanınca, Suheyb ağlayarak içeri girdi; “Vay kardeşim! Vay arkadaşım!” diyordu.
Ömer dedi ki: “Ey Suheyb! Benim için ağlıyor musun? Hâlbuki Peygamber şöyle dedi: ‘Ölü, ailesinin onun üzerine ağlamasının bir kısmıyla azap görür.’”
İbn Abbas dedi ki: Ömer ölünce bunu Âişe’ye anlattım. O da dedi ki: “Ömer’e Allah rahmet etsin. Vallahi Peygamber, ‘Allah mümini ailesinin onun üzerine ağlamasıyla azaplandırır’ diye anlatmadı. Fakat Peygamber şöyle dedi: ‘Allah kâfire, ailesinin onun üzerine ağlaması sebebiyle azabını artırır.’”
Ve dedi ki: “Size Kur’an yeter: ‘Hiçbir taşıyıcı başkasının yükünü taşımaz.’”
İbn Abbas dedi ki: O sırada: “Güldüren de ağlatan da Allah’tır.”
İbn Ebî Muleyke dedi ki: Vallahi İbn Ömer hiçbir şey söylemedi.