Bu olaylardan biri de el-Vâsık’ın, Medine ve çevresinde karışıklık çıkaran Arap kabilelerine karşı Buga el-Kebîr’i göndermesidir.
Rivayet edildiğine göre olay, Benî Süleym kabilesinin Medine çevresindeki halka karşı taşkınlık yapmasıyla başladı. Hicaz’da bir pazara geldiklerinde fiyatları kendi keyiflerine göre belirliyorlardı. Bu durum öyle ileri gitti ki, el-Câr’da Benî Kinâne ve Bâhile’den bazı kimselere saldırdılar; kimilerini yaraladılar, kimilerini öldürdüler. Bu olay Cemâziyelâhir ayında meydana geldi. Reisleri Uzeyze b. Kattâb es-Sülemî idi.
Bunun üzerine o sırada Medine valisi olan Muhammed b. Sâlih b. el-Abbas el-Hâşimî, Hammad b. Cerîr et-Taberî’yi onların üzerine gönderdi.
El-Vâsık, Hammad’ı Medine’ye, Arap kabilelerinin şehre sızmasını engellemek için 200 Şâkiriyye süvarisinden oluşan silahlı bir birlikle göndermişti. Hammad, düzenli askerler, Kureyş’ten gönüllüler, Ensar ve Medine halkından oluşan bir kuvvetle Benî Süleym üzerine yürüdü.
Hammad ilerlerken Benî Süleym’in gözcüleri onu fark etti. Aslında Benî Süleym savaşmak istemiyordu; fakat Hammad savaş emri verdi. Onlara Medine’den üç günlük mesafede bulunan er-Ruveyse denilen yerde saldırdı.
Bunun üzerine çölde bulunan Benî Süleym ve müttefikleri toplandılar. Benî Avf’tan olanlar da onlara katıldı. Komutanları Uzeyze b. Kattâb, Eşheb b. Duvaykil ve Selâme b. Yahyâ idi. Süvari kuvvetleri 150 attan oluşuyordu.
Hammad ve kuvvetleri onlarla savaştı. Ardından Benî Süleym’e 500 kişilik takviye geldi. Şiddetli bir çarpışma yaşandı. Medine’nin siyah askerleri bozguna uğradı; fakat Hammad, ordusu, Kureyş ve Ensar’dan kalanlar direndi. Savaş devam etti ve sonunda Hammad ile birlikte tüm kuvveti öldürüldü. Kureyş ve Ensar’dan da birçok kişi hayatını kaybetti.
Benî Süleym ganimet olarak koyunlar, sığırlar, silahlar ve elbiseler ele geçirdi.
Bundan sonra durum daha da ağırlaştı. Mekke ile Medine arasındaki köyler ve su kaynakları yağmalandı; yolculuk yapılamaz hale geldi. Onlara bağlı bedevî kabileler de yolları kesmeye başladı.
Bunun üzerine el-Vâsık, Buga el-Kebîr’i Türkler, Şâkiriyye ve Mağriblilerden oluşan birliklerle onların üzerine gönderdi. Buga, ordusunun önünde Tarduş et-Türkî olduğu halde Şaban ayında Benî Süleym’in lavlık bölgesine ulaştı.
Onlarla Harre’deki su kaynaklarından birinde karşılaştı. Çarpışma Harre’nin doğu tarafında, es-Süverikiyye yakınında gerçekleşti. Bu bölge onların sığındığı yerdi.
Buga’nın karşılaştığı Benî Süleym’in çoğu Benî Avf’tandı. Komutanları yine Uzeyze b. Kattâb ve Eşheb idi. Buga onların yaklaşık ellisini öldürdü, bir o kadarını esir aldı, geri kalanları dağıttı.
Bunun üzerine Benî Süleym zayıf düştü. Buga, onlara halife el-Vâsık’ın himayesine girme teklifinde bulundu.
Buga es-Süverikiyye’de kaldı. Benî Süleym gelip ona katıldı. Onları onar, beşer ve teker teker saydı. Aralarına karışmış kimliği belirsiz kişileri ayırdı. Hafif silahlı olanların çoğu kaçtı; geride kalanlar ise genelde Benî Avf’tandı.
Son olarak yakalananlar Benî Hubşî kolundandı. Kötü ve saldırgan olarak görülen yaklaşık 1000 kişi hapsedildi, diğerleri serbest bırakıldı.
Buga daha sonra esirlerle birlikte Medine’ye döndü. Bu, Zilkade ayında gerçekleşti. Esirleri Medine’de Yezid b. Muâviye adına yapılmış sarayda hapsetti.
Ardından Zilhicce ayında hacca gitti. Bayramdan sonra Zâtü Irk’a yöneldi. Benî Hilâl’e haber göndererek onlara da Benî Süleym’e yapılan teklifin aynısını sundu. Onlar gelince içlerinden yaklaşık 300 asi ve saldırgan kişiyi yakaladı, diğerlerini serbest bıraktı.
Daha sonra Zâtü Irk’tan geri döndü.
Bu yıl ayrıca Abdullah b. Tâhir Nişabur’da Rebîülevvel ayında vefat etti. Ölümünden dokuz gün önce Türk komutan Eşnas ölmüştü. Abdullah b. Tâhir; güvenlik, Irak’ın verimli toprakları, Horasan ve bağlı bölgeler, Rey, Taberistan ve Kirman’ın idaresinden sorumluydu. Bu bölgelerin vergisi onun ölüm gününde kırk sekiz milyon dirheme ulaşıyordu.
El-Vâsık, onun yerine oğlu Tâhir’i bu bölgelerin valisi olarak tayin etti.
Bu yıl İshak b. İbrahim hac yaptı ve hac organizasyonunu yönetti.
Bu yıl hac emirliğini Muhammed b. Dâvud üstlendi.