Vakıf, ancak bilinen bir kimseye bağışlanmakla sahih olur. Mesela kişinin oğluna, akrabalarına yahut belli bir kimseye vakfetmesi böyledir. Yahut da hayır üzere yapıldığında vakıf olur. Mesela mescidler ve köprüler inşa etmek, ilmî eserler, kabristanlıklar, çeşmeler ve Allah için icra edilen sebiller yapmak böyledir.
Herhangi bir adama yahut kadına vermek gibi, belli olmayan kimseye vakıf bırakmak uygun değildir. Çünkü vakıf, malın aynını yahut menfaatini temlik etmektir; dolayısıyla –satış ve kirada olduğu gibi– muayyen olmadığı sürece vakıf geçerli olmaz.
Vakıf, masiyet (isyan, günah vb.) için de olmaz; mesela kilise, Tevrat ve İncil kitapları vakıf olarak bırakılmaz. Mülkiyeti olmayan bağlı bir köle, ümmü veled, müdebber (anlaşmalı) köle, ölü, melek, cin ve şeytanlar için de vakıf bırakılmaz. Çünkü vakıf, temlik etmek demek olduğundan, mülkiyeti bulunmayan kimselere bırakılması geçerli değildir.
Mescidlere ve çeşmelere bağışlanan vakıflar temlik sayılmaz; ancak bunlar Müslümanlar için bırakılıp vakfedilmiş eşyalardır ve istifadesi sadece aynî olarak onlara özeldir.