Bidati aşikâr olan, bu minvalde konuşan, bu bidatine çağıran ya da bu fikri üzere tartışmada bulunan kimsenin arkasına namaz kılanın o namazı iade etmesi gerekir. Şayet bu fikrini ilan etmiyor (gizli tutuyorsa) bu namazın iade edilmesi hususunda iki görüş gelmiştir. Bu iki durum arasındaki fark şöyledir: Bidatini aşikâr olarak alenen ortaya koyan kimsenin arkasında namaz kılmada bir mazeret olamaz; çünkü ne olduğunu ortaya koymaktadır. Bu noktada namazın iade edilmesiyle ilgili merfu olarak gelen Cabir hadisiyle delil gösterilmiştir. Orada şöyle buyurulur: “Facir (fasık) bir kimse, mümin olan bir kimseye imamlık yapamaz; ancak kılıcı ya da kamçısı ile sultanın onu zorlaması olursa başka.”
el-Hasen (Basri), Ebu Cafer ve İmam Şafii ise bidat ehlinin arkasında namaz kılmayı mübah saymışlardır. Çünkü: “La ilahe illallah, diyen kimsenin arkasında namaz kılınız.” hadisi bunu ifade etmektedir. Çünkü bu kişinin kendi namazı geçerli olduğu için –başkasının arkasında kılmak gibi– onun arkasında kılmak da sahihtir.
İbn Munzir ve bazı Şafiiler ise şöyle demişlerdir: Bidati sebebiyle kendisini tekfir edebileceğimiz kimsenin arkasında namaz kılmayız, tekfir edemediğimiz kimsenin arkasında ise namaz kılmak sahihtir (ve geçerlidir).