Ya‘kūb b. İshak (el-İsfahânî), İbrâhim b. el-Mehdî’nin kendisine şöyle haber verdiğini nakletmiştir:
“Ca‘fer b. Yahyâ’nın inşa ettirdiği o sarayına gittim. Bana dedi ki:
‘Mansûr b. Ziyâd’a şaşmıyor musun?’
Ben dedim ki:
‘Hangi bakımdan?’
Dedi ki:
‘Ona sarayımda herhangi bir kusur görüp görmediğini sordum. O da şöyle dedi:
“Evet, yapısında kerpiç veya çam kütüğü bulunmuyor.”’
İbrâhim şöyle dedi:
Ben ise şöyle dedim:
“Benim görüşüme göre onu kusurlu kılan şey, onun üzerine yaklaşık yirmi milyon dirhem harcamış olmandır. Bu ise gelecekte Halife’nin gözünde senin güvenliğini garanti edemeyeceğim bir husustur.”
O şöyle karşılık verdi:
“Halife çok iyi bilir ki bana bunun kadar, hatta bunun iki katı kadar hediye vermiştir; ayrıca elde etmem için bana açık bıraktığı şeyler de vardır.”
İbrâhim dedi ki:
Ben şöyle dedim:
“Bir düşmanın, bu konuda Halife’nin yanına gidip ona şöyle demesi yeterlidir:
‘Ey Müminlerin Emiri! Eğer o, tek bir saraya yirmi milyon dirhem harcayabiliyorsa, günlük harcamaları nasıldır? Verdiği hediyeler nasıldır? Başına gelebilecek olaylar ve felaketler için ne hazırlık yapmaktadır? Ayrıca, ey Müminlerin Emiri, bütün bunların ötesindeki harcamalar hakkında ne düşünüyorsun? Bu, kolayca harcanabilen bir meblağdır; fakat onu elde edebilecek bir konuma gelmek zordur.’”
Ca‘fer şöyle cevap verdi:
“Eğer hakkımda herhangi bir şey işitirse, şöyle karşılık veririm:
‘Müminlerin Emiri, kendilerine yaptığı iyiliklere karşı bu iyilikleri gizleyerek veya çok sayıda olanlardan sadece az bir kısmını göstererek nankörlük eden kimselere pek çok ihsanda bulunmuştur. Ben ise, bana yaptığı ihsanı düşünen bir adamım; bu sebeple onu bir dağın zirvesine koydum ve sonra insanlara şöyle dedim: “Gelin ve ona bakın!”’”