Bağîler bir beldeyi ele geçirir, haraç, zekat ve cizye toplar, cezaları uygularlarsa, bu icraatlar geçerli sayılır. Ehl-i adl daha sonra bu beldeyi ele geçirse bile, önceki işlemler geçerli sayılır ve geri istenmez. Bu, İmam Şafii, Ebu Sevr ve rey ashabının görüşüdür.
Bağîler bir hâkim tayin ederlerse, onun hükümleri ehl-i adl hâkimlerinin hükümleri gibi sayılır. Ancak eğer bu hâkim, ehl-i adl’in kanını helal sayan biriyse, hüküm veremez. Bu, İmam Şafii’nin görüşüdür. Ebu Hanife’ye göre ise bağî olan hiç kimse hâkimlik yapamaz. Çünkü isyanları ve taşkınlıkları sebebiyle fasık sayılırlar.
el-Muvaffak şöyle der: Bizce bu mesele, makul bir içtihada dayanan bir ihtilaftır. Dolayısıyla böyle bir hâkimin hüküm vermesi caizdir ve fasık sayılmaz.
Bağîler imamdan uzak oldukları sürede had gerektiren bir suç işlerlerse ve daha sonra yakalanırlarsa, üzerlerinde had cezaları uygulanır. Bu, İmam Malik ve İmam Şafii’nin görüşüdür. Zira ayet ve hadislerin genel anlamı bunu gerektirir. Ebu Hanife’ye göre ise İslam diyarından uzakta olduklarında –hatta onların yanında bulunan tüccar ya da esirler de dâhil– had cezası uygulanmaz.