Bu, adet gören ve peşine istihaze kanı gelen kadının durumudur; kanı ise mütemeyyiz (ayrı ve belli)’dir, bir kısmı siyah bir kısmı da kırmızı olarak gelir. Adet zamanında iken şayet kanı siyah gelecek olursa, bu durumda adet ile delalet konusundaki ayrım (temyiz) birleşmiş olacağından, her ikisiyle amel edilir.
Eğer adetten daha çok yahut daha az olur ve hayızdan olmasına imkan verecek olursa, bu hususta iki rivayet gelmiştir:
İlki; temyiz öne geçirilir, onunla amel edilir ve adeti terk eder. Bu, Şafii mezhebinin zahiri görüşüdür. Çünkü kan, niteliği bakımından kendisiyle ayaktadır ve anlaşılan bir emaresi vardır. Adet ise değişik bir zamana haizdir ve de meni gibi, benzerlik açısından vasfına dönmekle gusül almayı gerektirecek harici bir özelliğe sahiptir. Nitekim Fatıma hadisinde de bu ifade öne çıkmaktadır: “Öyleyse hayız gelince namazı bırak, hayız gidince de gusül al ve namazı kıl.” Bir de; “Hayız kanı olunca o siyah kandır, bilinir…”
İmam Ahmed’in sözünün zahirinden anlaşılan, onun adete itibar ettiği yönündedir. Arkadaşlarımızın çoğunun kabul ettiği görüş de budur. Çünkü Nebi (sallallahu aleyhi ve sellem), Ümmü Habibe’yi ve Ümmü Seleme’nin, kendisi hakkında soru sormasına dair aracı kıldığı o kadına, adetine göre bakmaları yönünde cevap vermiştir. Zira adeti ile onun ayrı (temyiz) durumunu ya da başkasının arasını ayırmamıştır.