Bu yılda Abdürrahman b. Cebele el-Abnevî Esedâbâd’da öldürüldü.
Rivayete göre Muhammed onu Hemedan’a gönderdiğinde, Harâşî’nin oğulları Abdullah ve Ahmed’i de büyük bir süvari birliğiyle onun ardından yollamıştı. Onlara, Kasr el-Lus’ta konaklamalarını ve Abdürrahman’a destek olmalarını emretmişti.
Abdürrahman, Tahir’den eman aldıktan sonra bir süre barışçı görünerek bekledi. Fakat sonra ani bir baskın yaptı ve Tahir’in adamlarına saldırdı. Tahir’in piyadeleri diz çökerek kılıç, kalkan ve oklarla direndi. Bu sayede süvariler toparlanıp karşı hücuma geçti.
Şiddetli bir savaş oldu; kılıçlar köreldi, mızraklar kırıldı. Sonunda Abdürrahman’ın ordusu bozuldu. Kendisi birkaç adamıyla birlikte inerek sonuna kadar savaştı ve öldürüldü.
Adamları ona kaçmasını teklif ettiyse de o, “Asla kaçmam! Müminlerin Emiri beni mağlup olarak görmeyecek” dedi. Sonunda kendisiyle birlikte çok sayıda adamı öldürüldü, ordusu dağıldı.
Kaçabilenler Harâşî’nin oğullarının yanına ulaştı. Onların ordusu da korkuya kapıldı ve savaşmadan geri çekilerek Bağdat’a döndü.
Bu gelişmelerden sonra ülke Tahir’e açıldı. O da şehir şehir ilerleyerek Hulvan yakınındaki Şelâşân köyüne kadar geldi, burada hendek kazdırdı, ordugahını tahkim etti ve kuvvetlerini topladı.
Abnâ’dan bir şair Abdürrahman için şöyle mersiye söyledi:
“Gözler ancak öyle bir süvari için ağlar ki,
Kılıç ve mızraklarla utancı kendinden uzaklaştırmıştır.
Ölümün tozu dağılıp yüzü ortaya çıktığında,
En yüce şerefe ulaşmış ve onu kendine mal etmiştir.
O öyle bir gençti ki, yiğitliğe yaklaşınca,
Ruhunun kalesi yıkılsa da malı dağılsa da aldırmazdı.
Mızrak uçlarını bir pazar yerine çeviren,
Yaklaşan ecelden korkmayan biriydi.”
⸻
Çeşitli Bilgiler
Bu yılda Mekke ve Medine valisi, Muhammed b. Harun adına Davud b. İsa b. Musa idi. Hac emirliği de bu yıl ve önceki iki yıl (193 ve 194) boyunca ona aitti.
Kûfe valisi Abbas b. Musa el-Hâdî, Basra valisi ise Mansur b. Mehdi idi.
Me’mun Horasan’da, kardeşi Muhammed ise Bağdat’ta bulunuyordu.