Ali’nin oğulları Süleyman ve İsa, Ebu Cafer’in yanına vardıklarında, halife onlara huzuruna girme izni verdi. Ona Abdullah b. Ali’nin orada bulunduğunu haber verdiler ve içeri girmesi için izin istediler. Halife bu isteği kabul etti ve onlarla konuşmaya başladı. Bu arada sarayında Abdullah b. Ali için bir hapishane yeri hazırlamış ve Süleyman ile İsa huzuruna girdikten sonra Abdullah’ın oraya götürülmesini emretmişti.
Bu yapıldıktan sonra Ebu Cafer yerinden kalktı ve Süleyman ile İsa’ya, “Abdullah ile birlikte hemen gidin” dedi. Dışarı çıktıklarında, Abdullah’ı beklediği ön odada bulamayınca onun tutuklandığını anladılar. Geri dönüp Ebu Cafer’in yanına gitmek istediler, fakat yolları kesildi.
Aynı zamanda orada bulunan Abdullah b. Ali’nin adamlarının kılıçları alındı ve hapse atıldılar. Hufaf b. Mansur onları önceden uyarmıştı; şimdi ise kendisinin de gelmiş olmasına pişman oldu ve onlara şöyle dedi: “Söylediğimi yapmalısınız. Hep birlikte Ebu Cafer’e saldırabiliriz; vallahi onu ortadan kaldırmadan kimse bize engel olamaz! Sonra kılıçlarımızı çekip bu kapılara hücum ederiz; karşımıza çıkan herkesin canını almadan kimse bizi durdurmaya cesaret edemez. Böylece buradan çıkar ve kurtuluruz.”
Fakat onlar ona itaat etmediler. Kılıçları alınıp hapsedilmeleri emredilince Hufaf, sakalına küçümseyici hareketler yapmaya başladı ve arkadaşlarının yüzüne tükürdü. Bunun üzerine Ebu Cafer, onların bir kısmının huzurunda öldürülmesini emretti; geri kalanları ise Horasan’da bulunan Ebu Davud Halid b. İbrahim’e gönderdi ve o da onları öldürdü.
Başka kaynaklar, Abdullah b. Ali’nin hapsedilmesinin 140 yılında gerçekleştiğini bildirir.
Bu yıl hac emirliğini Abbas b. Muhammed b. Ali b. Abdullah b. Abbas yaptı.
Mekke, Medine ve Taif’in valisi Ziyad b. Ubeydullah el-Harisî idi. Kufe ve ona bağlı bölgelerin idaresi İsa b. Musa’nın elindeydi. Basra ve bağlı bölgelerin başında Süfyan b. Muaviye bulunuyordu; yargı işleri ise Sevvar b. Abdullah’ın sorumluluğundaydı. Horasan’ın valisi Ebu Davud Halid b. İbrahim idi.