Abdest aldığını biliyor ve abdestin bozulup bozulmadığı noktasında şüphe ediyorsa, bu kimsenin abdestli olduğuna hüküm verilir. Bu kişi eğer abdestsiz olduğu hâlde abdest alıp almadığı noktasında şüphe ediyorsa, bu kimse ise abdestsiz sayılır. Her iki durumda da şüpheden önce sahip olduğu bilgiye ve şüpheyi bertaraf etmesine göre hüküm bina edilmiş olmaktadır. Hasan ve İmam Malik dışında diğer ilim adamlarının kabul ettiği görüş de bu yöndedir.
Zira Hasan şöyle demiştir: “Namazda iken abdestinin bozulup bozulmadığı hakkında şüphe ederse, namazına devam eder. Ancak namaza başlamadan önce şüphe edecek olursa o zaman abdestini alır.” İmam Malik ise şunu söylemiştir: “Abdestinin bozulup bozulmadığı hakkında şüphe ettiğinde, şayet bu abdestsizlik düşüncesi kendisine çokça musallat oluyorsa bu durumda abdestli olduğuna hüküm verilir. Çokça musallat etmiyorsa bu durumda ise abdest alır.”
Diğer ilim adamlarının ileri sürdükleri delil ise Abdullah b. Zeyd’in naklettiği rivayetidir. Kendisi Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’e, namazda iken hayaline abdesti bozuldu gibi birtakım düşünceler gelen bir adamın bu şikayetini haber verdi. Bunun üzerine Hz. Peygamber şöyle buyurdu: “Sesi işitip kokuyu duymadıkça namazı sakın terk etmesin.” Buhari ve Müslim ittifak etmişlerdir. Müslim’in Ebu Hureyre’den yaptığı rivayete göre de Allah’ın Elçisi (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmuştur: “Biriniz mescitte iken, kabaları arasında bir yel hissetse, ses işitmedikçe veya koku duymadıkça dışarı çıkmasın.”
Çünkü şüphe ettiği vakit onda bu iki durum çelişki oluşturacaktır. Bu yüzden de bunları iskat edip kesin olana yönelmesi gerekmektedir. Bu halde iken galip zannına göre veyahut iki durumun eşit olarak hasıl olması arasında bir fark olmaz. Çünkü galip olan bir zan dahi şer’î standartlarla destekli olmazsa, kendisine iltifat edilmez.