Ezidiler, inançlarının eski Mezopotamya ile bağlantıları bulunan, dünyanın en eski dinlerinden biri olduğuna kesin olarak inanmaktadır. Ezidi toplumu dışından bazı araştırmacılar ise bu dinin, on ikinci yüzyılda, dış dünyadan yalıtılmış pagan bir topluluğun Şeyh Adi bin Müsafir olarak bilinen bir Sufi mutasavvıfın öğretilerini benimsemeye başlamasıyla ortaya çıktığını ileri sürmüştür. Ezidiliğin, İbrahimî dinlerden farklı özellikler taşıdığı genel olarak kabul edilmektedir.
Yazılı bir kutsal kitabı bulunmayan Ezidilikte, belirli ve yazılı hâle getirilmiş inanç esaslarına bağlı kalmaktan çok, genellikle aile içerisinde kuşaktan kuşağa aktarılan dinî ritüellere katılmaya önem verilmektedir. Ezidi tapınakları ve türbeleri, bu ritüellerin uygulanmasında ve dolayısıyla Ezidilik dininde merkezî bir yere sahiptir.
Ezidiler, yeryüzündeki yetkisini yedi meleğe devretmiş olan tek bir Tanrı’ya inanmaktadır. Bu meleklerin başında, Tanrı ile Ezidiler arasında aracılık yapan Tavus Meleği Melek Tavus bulunmaktadır. Melek Tavus’un yeryüzüne inerek tavus kuşuna dönüşen bir melek olduğu kabul edilmektedir. Ezidilikteki bir diğer önemli sembol ise yılandır. Ezidiler, Nuh’un Gemisi’nde oluşan bir deliği kendi bedeniyle kapatarak insanlığın Tufan’dan sağ çıkmasına yardım edenin yılan olduğuna inanmaktadır.
Ezidilerin düşmüş bir meleğe ve yılana gösterdikleri saygı, her ikisinin de Lucifer anlatısıyla ilişkilendirilmesi nedeniyle üç İbrahimî dinde tartışmalara yol açmaktadır. Bu durum, DEAŞ da dâhil olmak üzere bazı çevrelerde Ezidilerin şeytana tapan kişiler olarak tanınmasına neden olmuştur. Ezidi inancının uzun süredir yanlış yorumlanması ve bunun sonucunda dinî topluluğun ötekileştirilmesi, Irak da dâhil olmak üzere birçok toplumda köklü önyargıların oluşmasına yol açmıştır. Bu önyargılar, Irak’ta terör örgütlerinin ortaya çıkışından çok daha eskiye dayanmaktadır.
Ezidiler, kayıtlı tarih boyunca düzenli olarak hedef alınan saldırılara maruz kalmıştır. Zulümden kaçan Ezidiler, Şengal’e ilk kez Osmanlı döneminin başlarında gelmiştir. Şengal Dağları doğal bir koruma sağladığından Ezidiler, vergi ödemelerini, orduya katılmalarını ve İslam’a geçmelerini isteyen yakındaki Musul’un Osmanlı valilerine karşı gerçekleştirdikleri isyanlarda bu dağların doğal savunma imkânlarından yararlanmıştır. Ezidiler, Şengal Dağları’nda Şara Din de dâhil olmak üzere tapınaklar ve türbeler inşa etmiştir. Şara Din’in on üçüncü yüzyıldan kalma olduğu söylenmektedir. Ezidilerin bir başka göç dalgası, 1915 ile 1919 yılları arasında Anadolu’dan gelmiştir. Bu dönemde Ezidiler, özellikle Ermeniler olmak üzere diğer dinî azınlıklarla birlikte hedef alınmıştır. O zamana gelindiğinde Şengal, coğrafi yapısı ve Osmanlı İmparatorluğu’nun uzak sınır bölgelerindeki konumu sayesinde Ezidiler ve diğer azınlıklar için güvenli bir sığınak hâline gelmişti.
Ezidiler, tarihlerinde 1640, 1715, 1832 ve 1890 yıllarında Şengal’de gerçekleştirilen katliamlar da dâhil olmak üzere yetmiş dört olası soykırım yaşandığını belirtmektedir. 2014 saldırısından önce Ezidileri ortadan kaldırmaya yönelik en kapsamlı girişimler, Osmanlı İmparatorluğu döneminde Bağdat ve Musul valilerinin Şengal’deki Ezidileri öldürmek ve esir almak amacıyla askerî birlikler göndermesiyle gerçekleşmiştir. 1837 yılında Diyarbakır Valisi Hafız Paşa ve askerleri, Şengel Dağları’nı kuşatarak buraya sığınan Ezidileri abluka altına aldı. Üç ay sonra Ezidiler teslim oldu. Hafız Paşa, Osmanlı İmparatorluğu’na ait olduğunu ileri sürdüğü mallara el koydu ve sayısı bilinmeyen Ezidi kadını kaçırdı. Bu kadınlar daha sonra, günümüz Türkiye sınırları içerisinde bulunan ve Şengal’in 115 kilometre kuzeybatısında yer alan Mardin’deki köle pazarında satıldı.
Bir kişinin Ezidi sayılması, hem annesinin hem de babasının Ezidi olmasıyla mümkündür. Ezidilik dinine sonradan geçmenin bir yolu bulunmamaktadır. Bu durum, topluluğun kendi içerisinde sıkı bağlara sahip olmasının temel nedenlerinden biridir. Ezidilikte evliliklere yalnızca aynı kastın üyeleri arasında izin verilmektedir. Üç kast bulunmaktadır: Yönetici kastı oluşturan şeyhler, dinî kastı oluşturan pirler ve kast sistemi içerisinde sıradan halk olarak tanımlanabilecek müritler. Müritler, Ezidi nüfusunun yaklaşık yüzde doksanını oluşturmaktadır.
Ezidiliğe sonradan geçmenin dinî açıdan imkânsız olması nedeniyle farklı dinlerden kişilerle yapılan evlilikler, topluluğun varlığına yönelik bir tehdit olarak görülmektedir. Ayrıca diğer dinî toplulukların Ezidiliği yanlış biçimde kendi dinini yaymaya çalışan bir inanç olarak algılaması durumunda, bu evlilikler daha doğrudan fiziksel tehditlere de yol açabilmektedir. Başka dinî grupların üyeleriyle evlenmek veya herhangi bir biçimde cinsel ilişkiye girmek kesinlikle yasaktır ve büyük olasılıkla kişinin Ezidi toplumundan dışlanmasına neden olmaktadır. Geçmişte, topluluktan kadınların Ezidi olmayan erkeklerle ilişki kurmak istemeleri veya topluluk içerisindeki evlilikleri reddetmeleri nedeniyle namus cinayetlerine maruz kaldıkları belgelenmiştir. Bu nedenle Ezidi olmayan kişilerle cinsel ilişkiye girilmesi veya böyle bir ilişkinin gerçekleştiğinin düşünülmesi konusunda katı bir tabu bulunmaktadır.
Suriye, Irak ve Türkiye’de yerli Ezidi toplulukları bulunmaktadır. Bu toplulukların ana dili Kürtçenin Kurmanci lehçesidir. Ermenistan ve Gürcistan’da da önemli sayıda yerli Ezidi yaşamaktadır. Bu toplulukların bir kısmı, geçmişte gerçekleştirilen şiddet kampanyalarından kaçarak buralara sığınmıştır. Ermenistan Ezidileri dışında bu toplulukların birçoğu kendisini etnik açıdan Kürt, dinî açıdan ise Ezidi olarak görmektedir. Ezidilerin kendilerini etnik bakımdan ayrı bir topluluk olarak tanımladıkları durumlar ise çoğunlukla çevrelerindeki Müslüman topluluklar tarafından Ezidi toplumuna yönelik uygulanan baskı ve ayrımcılıkla bağlantılıdır.
Dünya genelindeki Ezidi nüfusunun bir milyondan az olduğu tahmin edilmektedir. Güvenilir istatistiklerin yetersizliğine rağmen bir Ezidi aktivist, 2013 yılında Irak’ta yaklaşık 550.000 ile 600.000 arasında Ezidi yaşadığını tahmin etmiştir. DEAŞ’ın 3 Ağustos 2014’teki saldırısından önce Ezidiler ağırlıklı olarak Musul’un batısındaki Şengal Dağları çevresinde ve Musul’un kuzeydoğusundaki Şeyhan ilçesinde yaşamaktaydı. Daha küçük topluluklar ise Başika’daki Telkeyf ilçesinin köy ve kasabalarında, ayrıca Duhok vilayetindeki Zaho ve Semel ilçelerinde bulunmaktaydı.
Uluslararası Göç Örgütü, 2011 yılında yayımladığı bir raporda Şengal ilçesinde yaklaşık 230.000 Ezidinin yaşadığını tahmin etmiştir. Ağustos 2014 saldırısının ardından Kürt yetkililer, 300.000’den fazla Ezidinin Irak Kürdistan Bölgesi’ne yerleştiğini açıklamıştır. Bunların çoğunluğu Kürdistan Bölgesel Yönetimi tarafından idare edilen kamplarda kalırken geri kalanlar inşaat alanlarına ve resmî olmayan çadır yerleşimlerine dağılmıştır. Şengal’den ayrılan Ezidilerin nispeten küçük bir bölümü başka yerlere yerleşmiştir. 2015 yılına ait bir tahmine göre yaklaşık 10.000 kişi, Şengal Dağları’nın Kürt güçlerinin kontrolündeki kuzey kesiminde çadırlarda kalmaya devam etmiştir. Yaklaşık 15.000 kişinin Suriye’deki mülteci kamplarında bulunduğu bildirilmiş ve en az 30.000 kişinin Türkiye’ye geçtiği tespit edilmiştir.