Muhammed b. Yahyâ, Ahmed b. Muhammed b. Îsâ’dan, o Ali b. Hakem’den, o Mâlik b. Atıyye’den, o Yûnus b. Ammâr’dan rivayet etti. Yûnus b. Ammâr şöyle dedi:
Ebû Abdullah’a, “Kureyş’ten, Âl-i Muhriz’den bir komşum var; adımı yaydı ve beni herkesin diline düşürdü. Onun yanından her geçtiğimde, ‘Bu Râfızî, malları Ca‘fer b. Muhammed’e taşıyor.’ diyor.” dedim. Bana şöyle buyurdu: “Gece namazında, ilk iki rekâtın son secdesinde bulunduğun sırada Allah’a hamdet, O’nu yücelt ve şöyle de: ‘Allah’ım, falan oğlu falan benim adımı yaydı, beni herkesin diline düşürdü, beni öfkelendirdi ve istenmeyen şeylere maruz bıraktı. Allah’ım, ona beni onunla meşgul olmaktan kurtaracak ani bir okla vur. Allah’ım, ecelini yaklaştır, izini kes ve bunu çabucak gerçekleştir; ey Rabbim, şimdi, hemen şimdi.’”
Yûnus b. Ammâr şöyle devam etti:
Kûfe’ye gece vakti vardığımızda aileme onu sordum ve, “Falan ne yaptı?” dedim. “Hastadır.” dediler. Sözüm daha bitmeden evinden feryat seslerini işittim ve, “Öldü.” dediler.