Ashabımızdan bir grup, Sehl b. Ziyad’dan, o Muhammed b. Urame’den, o Nadr b. Süveyd’den, o Dürüst b. Ebî Mansûr’dan, o İbn Miskân’dan, o da bazı ashabından, o da Ebu Cafer’den nakletti. Buyurdu ki: İsrailoğullarından bir peygamber, bedeninin bir kısmı duvarın altında kalmış, diğer kısmı dışarıda bulunan, kuşların dağıttığı ve köpeklerin parçaladığı bir adamın yanından geçti. Sonra yoluna devam etti ve büyük bir şehre ulaştı. Şehre girdiğinde ileri gelenlerden birinin öldüğünü, ipeklerle örtülü bir sedir üzerinde yattığını ve çevresinde tütsüler yakıldığını gördü. Bunun üzerine şöyle dedi: “Rabbim! Şahitlik ederim ki sen adil bir hüküm sahibisin, zulmetmezsin. Bu kulun sana göz açıp kapayıncaya kadar bile ortak koşmadı; fakat böyle bir ölümle öldü. Şu kulun ise sana göz açıp kapayıncaya kadar bile iman etmedi; buna rağmen böyle bir ölümle öldü.” Allah buyurdu ki: “Kulum! Ben senin dediğin gibiyim; adil bir hüküm sahibiyim, zulmetmem. O kulumun yanında bir günah vardı; onu böyle bir ölümle öldürdüm ki bana geldiğinde üzerinde hiçbir şey kalmasın. Şu kulumun ise yanında bir iyilik vardı; onu böyle bir ölümle öldürdüm ki bana geldiğinde yanında hiçbir iyilik kalmasın.”