Hüseyin b. Muhammed, Muallâ b. Muhammed’den, o Veşşâ’dan, o Müsennâ’dan, o İsmail el-Cu‘fî’den nakletti. İsmail şöyle dedi: Ebu Cafer’e kulların bilmemesinin mazur görülmeyeceği dini sordum. Şöyle buyurdu: “Din geniştir; fakat Hâricîler cehaletleri sebebiyle kendilerine darlık çıkardılar.” Ben: “Sana canım feda olsun, üzerinde bulunduğum dinimi sana anlatayım mı?” dedim. “Evet.” buyurdu. Ben: “Allah’tan başka ilah olmadığına ve Muhammed’in O’nun kulu ve elçisi olduğuna şahitlik ederim; Allah katından geleni kabul ederim; sizi veli edinir, düşmanınızdan, boyunlarınıza binenlerden, size emirlik taslayanlardan ve hakkınızı elinizden alanlardan uzak dururum.” dedim. Bunun üzerine şöyle buyurdu: “Hiçbir şeyi bilmezlik etmemişsin; Allah’a yemin olsun ki bizim üzerinde bulunduğumuz da budur.” Ben: “Peki bu işi bilmeyen bir kimse kurtulur mu?” dedim. Buyurdu ki: “Hayır, mustazaflar hariç.” Ben: “Onlar kimlerdir?” dedim. Buyurdu ki: “Kadınlarınız ve çocuklarınızdır.” Sonra şöyle buyurdu: “Ümmü Eymen’i görmedin mi? Ben onun cennet ehlinden olduğuna şahitlik ederim; hâlbuki o sizin üzerinde bulunduğunuz şeyi bilmiyordu.”