Ali b. İbrahim, babasından ve Ali b. Muhammed el-Kâsânî, Kâsım b. Muhammed’den, o da Minkarî’den, o da Abdürrezzâk’tan, o da Ma‘mer’den, o da Zührî’den rivayet etti. Dedi ki: Ali b. Hüseyin’e asabiyet hakkında soruldu. O şöyle buyurdu: “Kişinin günahkâr olacağı asabiyet, bir kimsenin kendi kavminin kötü insanlarını başka bir kavmin iyi insanlarından daha hayırlı görmesidir. Kişinin kendi kavmini sevmesi asabiyet değildir. Asabiyet, kişinin kavmine zulüm üzerinde yardım etmesidir.”