Kafi İman 121

Kafi 2539: Muhammed b. Yahyâ, Ahmed b. Muhammed b. Îsâ’dan, o da Ali b. Hakem’den, o da Dâvûd b. Nu‘mân’dan, o da Mansûr b. Hâzim’den rivayet etti. Ebû Abdullah şöyle buyurdu: “Kim asabiyet gösterirse veya kendisi için asabiyet gösterilirse, iman bağını boynundan çıkarmış olur.”

Kafi 2540: Ali b. İbrahim, babasından, o da İbn Ebî Umeyr’den, o da Hişâm b. Sâlim ve Dürüst b. Ebî Mansûr’dan rivayet etti. Ebû Abdullah şöyle buyurdu: Resûlullah şöyle buyurdu: “Kim asabiyet gösterirse veya kendisi için asabiyet gösterilirse, iman bağını boynundan çıkarmış olur.”

Kafi 2541: Ali b. İbrahim, babasından, o da Nevfelî’den, o da Sekûnî’den rivayet etti. Ebû Abdullah şöyle buyurdu: Resûlullah şöyle buyurdu: “Kalbinde hardal tanesi kadar asabiyet bulunan kimseyi Allah kıyamet gününde cahiliye Araplarıyla birlikte diriltir.”

Kafi 2542: Ebû Ali el-Eş‘arî, Muhammed b. Abdülcebbâr’dan, o da Safvân b. Yahyâ’dan, o da Hıdır’dan, o da Muhammed b. Müslim’den rivayet etti. Ebû Abdullah şöyle buyurdu: “Kim asabiyet gösterirse Allah onun başına ateşten bir bağ sarar.”

Kafi 2543: Ashabımızdan bir grup, Ahmed b. Muhammed b. Hâlid’den, o da Ahmed b. Muhammed b. Ebî Nasr’dan, o da Safvân b. Mihrân’dan, o da Âmir b. Simt’tan, o da Habîb b. Ebî Sâbit’ten rivayet etti. Ali b. Hüseyin şöyle buyurdu: “Hamza b. Abdülmuttalib’in hamiyeti dışında hiçbir hamiyet cennete sokmamıştır. Bu, Hamza’nın, Peygamber’e atılan işkembe olayı sırasında Peygamber için öfkelenip İslam’a girdiği zamandaki hamiyetidir.”

Kafi 2544: Yine ondan, babasından, o da Fadâle’den, o da Dâvûd b. Ferkad’dan rivayet etti. Ebû Abdullah şöyle buyurdu: “Melekler İblis’i kendilerinden sanıyorlardı. Oysa Allah’ın ilminde onun onlardan olmadığı biliniyordu. Allah, içindekini hamiyet ve öfke ile ortaya çıkardı. Bunun üzerine İblis, ‘Beni ateşten yarattın, onu ise çamurdan yarattın’ dedi.”

Kafi 2545: Ali b. İbrahim, babasından ve Ali b. Muhammed el-Kâsânî, Kâsım b. Muhammed’den, o da Minkarî’den, o da Abdürrezzâk’tan, o da Ma‘mer’den, o da Zührî’den rivayet etti. Dedi ki: Ali b. Hüseyin’e asabiyet hakkında soruldu. O şöyle buyurdu: “Kişinin günahkâr olacağı asabiyet, bir kimsenin kendi kavminin kötü insanlarını başka bir kavmin iyi insanlarından daha hayırlı görmesidir. Kişinin kendi kavmini sevmesi asabiyet değildir. Asabiyet, kişinin kavmine zulüm üzerinde yardım etmesidir.”