Ali b. İbrahim, babasından, o da İbn Mahbûb’dan, o da Cemîl b. Sâlih’ten, o da Sedîr’den rivayet etti.
Sedîr şöyle dedi: Bir adam Ebû Abdullah’a, Aziz ve Celil olan Allah’ın şu sözü hakkında soru sordu: “‘Bunun üzerine dediler ki: Rabbimiz! Yolculuklarımızın arasını uzaklaştır. Böylece kendilerine zulmettiler…’ (Sebe 19)” Ebû Abdullah şöyle buyurdu: “Bunlar, birbirini gören bitişik köylere sahip bir topluluktu. Aralarında akan nehirler ve göz önünde bulunan mallar vardı. Allah’ın nimetlerine nankörlük ettiler ve Allah’ın kendilerine verdiği esenliği değiştirdiler. Bunun üzerine Allah da kendilerindeki nimeti değiştirdi. Nitekim Allah şöyle buyurur: ‘Bir topluluk kendisinde olanı değiştirmedikçe Allah da onlarda olanı değiştirmez.’ (Ra‘d 11) Sonra Allah onların üzerine Arim selini gönderdi. Böylece köylerini sular altında bıraktı, yurtlarını harap etti, mallarını yok etti ve bahçelerinin yerine onlara acı meyveli, ılgın ağaçlı ve biraz da sedir ağacı bulunan iki bahçe verdi. Sonra şöyle buyurdu: ‘İşte onları nankörlükleri sebebiyle böyle cezalandırdık. Biz nankörden başkasını cezalandırır mıyız?’ (Sebe 16-17)”