Ondan, babası, Abdullah b. Kâsım, Ebû Basîr ve Ebû Abdullah’tan rivayet edildi. Ebû Abdullah şöyle buyurdu: Emirü’l-müminin şöyle buyurdu:
Din ehlinin, kendileriyle tanındıkları birtakım alametleri vardır:
Doğru sözlülük,
Emaneti yerine getirmek,
Ahde vefa göstermek,
Akrabalık bağlarını sürdürmek,
Zayıflara merhamet etmek,
Kadınlarla fazla meşgul olmamak,
İyilikte bulunmak,
Güzel ahlak sahibi olmak,
Geniş gönüllü olmak,
İlme tabi olmak,
Allah’a yaklaştıran şeyleri aramak.
Onlar için ne mutlu bir son vardır. “Tûbâ” cennette bir ağaçtır; kökü Muhammed’in evindedir. Hiçbir mümin yoktur ki evinde onun bir dalı bulunmasın. Kalbinden herhangi bir şeyi arzuladığı anda o dal onu kendisine getirir. Eğer süratle giden bir süvari onun gölgesinde yüz yıl yol alsa yine de gölgesinden çıkamaz. Bir karga onun en alt kısmından uçsa, yaşlanıp düşmeden tepesine ulaşamaz.
İşte buna rağbet edin!
Mümin, kendi nefsiyle meşguldür; insanlar ise ondan rahattır. Gece bastırdığında yüzünü yere serer, bedeninin en değerli uzuvlarıyla Allah’a secde eder ve boynunun kurtuluşu için kendisini yaratan Rabbine yalvarır.
İşte siz de böyle olun.