Birkaç arkadaşımız, Ahmed b. Muhammed b. Hâlid, Hasan b. Mahbûb, Abdullah b. Sinân, Ma‘rûf b. Harrabûz ve Ebû Ca‘fer’den rivayet etti. Ebû Ca‘fer şöyle buyurdu: Emirü’l-müminin Irak’ta insanlara sabah namazını kıldırdı; namazdan ayrılınca onlara öğüt verdi, Allah korkusundan ağladı ve onları da ağlattı, sonra şöyle dedi: Allah’a yemin olsun, dostum Resulullah’ın zamanında öyle topluluklar tanıdım ki sabaha ve akşama saçları dağınık, tozlu ve karınları boş olarak çıkarlar; gözlerinin arası keçi dizleri gibiydi; gecelerini Rableri için secde ve kıyam halinde geçirirler, ayakları ile alınları arasında gidip gelirler, Rablerine yalvarır ve boyunlarının ateşten kurtarılmasını isterlerdi; Allah’a yemin olsun, bütün bunlarla birlikte ben onları korkan ve ürperen kimseler olarak gördüm.