Ashabımızdan bir grup, Ahmed b. Muhammed b. Hâlid, babası, Hârûn b. Cehm ve İsmail b. Ammâr es-Sayrafî’den rivayet etti. Ben Ebû Abdullah’a, “Sana feda olayım, mümin mümine rahmet midir?” dedim. “Evet” buyurdu. “Bu nasıl olur?” dedim. Şöyle buyurdu: “Hangi mümin kardeşine bir ihtiyaç için gelirse bu, Allah’tan ona sevk edilmiş ve onun için sebep kılınmış bir rahmettir. Eğer onun ihtiyacını giderirse, o rahmeti kabul etmiş olur. Eğer ihtiyacını gidermeye gücü yettiği halde onu geri çevirirse, aslında Allah’ın kendisine sevk ettiği ve kendisi için sebep kıldığı bir rahmeti kendi nefsinden geri çevirmiş olur. Allah bu rahmeti kıyamet gününe kadar saklar; öyle ki ihtiyacı reddedilen kişi o rahmet hakkında hüküm sahibi olur: dilerse onu kendisine yöneltir, dilerse başkasına yöneltir. Ey İsmail! Kıyamet günü Allah tarafından kendisine hazırlanmış bir rahmet hakkında hüküm sahibi olan kişinin onu kime yönelteceğini düşünüyorsun?” Ben, “Onu kendisinden çevireceğini sanmıyorum” dedim. Şöyle buyurdu: “Sanma, kesin bil; onu asla kendisinden çevirmeyecektir. Ey İsmail! Kardeşi bir ihtiyaçla kendisine gelir de onu gidermeye gücü yettiği halde gidermezse Allah ona kabrinde, kıyamet gününe kadar başparmağını ısıracak bir yılan musallat eder; ister bağışlanmış olsun ister azap görsün.”