Kafi İman 82

Kafi 2126: Muhammed b. Yahyâ, Ahmed b. Muhammed b. İsa, Hasan b. Ali, Bekkâr b. Kerdem, Müfaddal ve Ebû Abdullah’tan rivayet etti. Ebû Abdullah bana şöyle buyurdu: “Ey Müfaddal! Sana söyleyeceğim şeyi dinle, onun hak olduğunu bil, onu uygula ve kardeşlerinin ileri gelenlerine haber ver.” Ben, “Sana feda olayım, kardeşlerimin ileri gelenleri kimlerdir?” dedim. Şöyle buyurdu: “Kardeşlerinin ihtiyaçlarını gidermeye rağbet edenlerdir.” Sonra şöyle buyurdu: “Kim mümin kardeşinin bir ihtiyacını giderirse Allah kıyamet günü onun yüz bin ihtiyacını giderir; bunların ilki cennettir. Bunlardan biri de akrabalarını, tanıdıklarını ve kardeşlerini, düşmanlık ehli olmamaları şartıyla cennete sokmasıdır.” Müfaddal, kardeşlerinden birinden bir ihtiyaç istediğinde ona, “Kardeşlerin ileri gelenlerinden olmak istemez misin?” derdi.

Kafi 2127: Ondan, Muhammed b. Ziyâd, Hâlid b. Yezîd, Müfaddal b. Ömer ve Ebû Abdullah’tan rivayet edildi. Şöyle buyurdu: “Allah, yarattıklarından bir topluluk yaratmış ve onları bizim Şiilerimizin fakirlerinin ihtiyaçlarını gidermek için seçmiştir; bunun karşılığında onları cennetle ödüllendirmek istemiştir. Eğer onlardan olmaya gücün yeterse onlardan ol.” Sonra bize şöyle buyurdu: “Allah’a yemin olsun, bizim ibadet ettiğimiz bir Rabbimiz vardır; O’na hiçbir şeyi ortak koşmayız.”

Kafi 2128: Ondan, Muhammed b. Ziyâd, Hakem b. Eymen, Sadaka el-Ahdeb ve Ebû Abdullah’tan rivayet edildi. Şöyle buyurdu: “Müminin ihtiyacını gidermek, bin köle azat etmekten ve Allah yolunda bin at donatmaktan daha hayırlıdır.” Ali b. İbrahim de babası yoluyla Muhammed b. Ziyâd’dan bu iki hadisin benzerini rivayet etmiştir.

Kafi 2129: Ali, babası, Muhammed b. Ziyâd, Sandal ve Ebû’s-Sabbâh el-Kinânî’den rivayet etti. Ebû Abdullah şöyle buyurdu: “Mümin bir kişinin ihtiyacını gidermek, Allah katında her birinde sahibinin yüz bin harcadığı yirmi hacdan daha sevimlidir.”

Kafi 2130: Ashabımızdan bir grup, Ahmed b. Muhammed b. Hâlid, babası, Hârûn b. Cehm ve İsmail b. Ammâr es-Sayrafî’den rivayet etti. Ben Ebû Abdullah’a, “Sana feda olayım, mümin mümine rahmet midir?” dedim. “Evet” buyurdu. “Bu nasıl olur?” dedim. Şöyle buyurdu: “Hangi mümin kardeşine bir ihtiyaç için gelirse bu, Allah’tan ona sevk edilmiş ve onun için sebep kılınmış bir rahmettir. Eğer onun ihtiyacını giderirse, o rahmeti kabul etmiş olur. Eğer ihtiyacını gidermeye gücü yettiği halde onu geri çevirirse, aslında Allah’ın kendisine sevk ettiği ve kendisi için sebep kıldığı bir rahmeti kendi nefsinden geri çevirmiş olur. Allah bu rahmeti kıyamet gününe kadar saklar; öyle ki ihtiyacı reddedilen kişi o rahmet hakkında hüküm sahibi olur: dilerse onu kendisine yöneltir, dilerse başkasına yöneltir. Ey İsmail! Kıyamet günü Allah tarafından kendisine hazırlanmış bir rahmet hakkında hüküm sahibi olan kişinin onu kime yönelteceğini düşünüyorsun?” Ben, “Onu kendisinden çevireceğini sanmıyorum” dedim. Şöyle buyurdu: “Sanma, kesin bil; onu asla kendisinden çevirmeyecektir. Ey İsmail! Kardeşi bir ihtiyaçla kendisine gelir de onu gidermeye gücü yettiği halde gidermezse Allah ona kabrinde, kıyamet gününe kadar başparmağını ısıracak bir yılan musallat eder; ister bağışlanmış olsun ister azap görsün.”

Kafi 2131: Ali b. İbrahim, babası, İbn Ebî Umeyr, Hakem b. Eymen ve Ebân b. Tağlib’den rivayet etti. Ebân şöyle dedi: Ebû Abdullah’ın şöyle buyurduğunu işittim: “Kim Kâbe’yi bir hafta tavaf ederse Allah ona altı bin iyilik yazar, ondan altı bin kötülüğü siler ve onun derecesini altı bin derece yükseltir.” Rivayette İshak b. Ammâr’ın şu ilaveyi yaptığı nakledildi: “Allah onun altı bin ihtiyacını da giderir.” Sonra Ebû Abdullah şöyle buyurdu: “Müminin ihtiyacını gidermek bir tavaftan, bir tavaftan, bir tavaftan daha üstündür.” Bunu ona kadar saydı.

Kafi 2132: Hüseyin b. Muhammed, Ahmed b. Muhammed b. İshak, Bekr b. Muhammed ve Ebû Abdullah’tan rivayet etti. Şöyle buyurdu: “Bir Müslüman, bir Müslümanın ihtiyacını giderdiğinde Allah ona şöyle seslenir: ‘Senin sevabın bana aittir ve senin için cennetten aşağısına razı olmam.’”

Kafi 2133: Ondan, Sa‘dân b. Müslim, İshak b. Ammâr ve Ebû Abdullah’tan rivayet edildi. Şöyle buyurdu: “Kim bu evi bir defa tavaf ederse Allah ona altı bin iyilik yazar, ondan altı bin kötülüğü siler ve onu altı bin derece yükseltir; nihayet Mültezem’e geldiğinde Allah ona cennet kapılarından yedi kapı açar.” Ben, “Sana feda olayım, bütün bu fazilet tavafta mıdır?” dedim. “Evet” buyurdu ve ekledi: “Sana bundan daha üstününü haber vereyim mi? Müslümanın ihtiyacını gidermek bir tavaftan, bir tavaftan, bir tavaftan daha üstündür.” Bunu ona kadar ulaştırdı.

Kafi 2134: Muhammed b. Yahyâ, Ahmed b. Muhammed b. İsa, İbn Mahbûb ve İbrahim el-Hârikî’den rivayet etti. Şöyle dedi: Ebû Abdullah’ın şöyle buyurduğunu işittim: “Kim Allah katındaki sevabı isteyerek mümin kardeşinin ihtiyacını gidermek için yürür ve onun ihtiyacı giderilinceye kadar çalışırsa Allah ona bunun karşılığında kabul edilmiş bir hac ve umre sevabı, haram aylardan iki ay oruç tutma ve bu iki ayı Mescid-i Haram’da itikâfla geçirme sevabı yazar. Kim de bu iş için niyetle yürür de ihtiyaç giderilmezse Allah ona bunun karşılığında kabul edilmiş bir hac sevabı yazar. O halde hayra rağbet edin.”

Kafi 2135: Ashabımızdan bir grup, Sehl b. Ziyâd, Muhammed b. Urame, Hasan b. Ali b. Ebî Hamza, babası ve Ebû Basîr’den rivayet etti. Ebû Abdullah şöyle buyurdu: “Kardeşleriniz için iyilikte yarışın ve iyilik ehli olun. Çünkü cennetin ‘İyilik’ denilen bir kapısı vardır; oradan ancak dünya hayatında iyilik yapanlar girer. Kul, mümin kardeşinin ihtiyacı için yürüdüğünde Allah onun için biri sağında, biri solunda iki melek görevlendirir; bu iki melek onun için Rablerinden bağışlanma diler ve ihtiyacının giderilmesi için dua eder.” Sonra şöyle buyurdu: “Allah’a yemin olsun ki müminin ihtiyacı giderilip bu haber Resûlullah’a ulaştığında, ihtiyacı giderilen kişiden daha çok Resûlullah sevinir.”

Kafi 2136: Ashabımızdan bir grup, Ahmed b. Muhammed b. Hâlid, babası, Halef b. Hammâd, bazı arkadaşları ve Ebû Ca‘fer’den rivayet etti. Şöyle buyurdu: “Allah’a yemin olsun ki bir hac yapmam, bir köle azat etmekten, bir köle azat etmekten, bir köle azat etmekten ve bunun benzerinden, benzerinden daha sevimlidir.” Bunu ona kadar, sonra bunun benzerini tekrar ederek yetmişe kadar ulaştırdı. “Bir Müslüman aileye bakmam, onların açlığını gidermem, çıplaklıklarını örtmem ve yüzlerini insanlardan korumam ise bana bir hacdan, bir hacdan, bir hacdan ve bunun benzerinden, benzerinden daha sevimlidir.” Bunu ona kadar, sonra bunun benzerini tekrar ederek yetmişe kadar ulaştırdı.

Kafi 2137: Ali b. İbrahim, babası, İbn Ebî Umeyr, Ebû Ali Sâhibü’ş-Şa‘îr, Muhammed b. Kays ve Ebû Ca‘fer’den rivayet etti. Şöyle buyurdu: “Allah Musa’ya şöyle vahyetti: ‘Kullarımdan bazıları bana bir iyilikle yaklaşır; ben de onları cennette hüküm sahibi kılarım.’ Musa, ‘Rabbim, o iyilik nedir?’ dedi. Allah şöyle buyurdu: ‘Mümin kardeşinin ihtiyacını gidermek için onunla birlikte yürümesidir; o ihtiyaç giderilsin veya giderilmesin.’”

Kafi 2138: Hüseyin b. Muhammed, Muallâ b. Muhammed, Ahmed b. Muhammed b. Abdullah, Ali b. Ca‘fer ve Ebû’l-Hasan’dan rivayet etti. Şöyle buyurdu: “Mümin kardeşi bir ihtiyaç için kendisine gelen kimseye gelen şey, Allah tarafından ona sevk edilmiş bir rahmettir. Eğer bunu kabul ederse onu bizim velayetimize bağlamış olur; bu da Allah’ın velayetine bağlıdır. Eğer ihtiyacını gidermeye gücü yettiği halde onu geri çevirirse Allah ona ateşten bir yılan musallat eder; kabrinde kıyamet gününe kadar onu ısırır; ister bağışlanmış olsun ister azap görecek olsun. Eğer istekte bulunan kişi onu mazur görürse, durumu daha da kötü olur.”

Kafi 2139: Muhammed b. Yahyâ, Muhammed b. Hüseyin, Muhammed b. İsmail b. Bezî‘, Sâlih b. Ukbe, Abdullah b. Muhammed el-Ca‘fî ve Ebû Ca‘fer’den rivayet etti. Şöyle buyurdu: “Müminin önüne kardeşinin ihtiyacı gelir de yanında o ihtiyacı karşılayacak şey bulunmaz; fakat kalbi onunla ilgilenir ve derdini taşırsa Allah bu ilgisi sebebiyle onu cennete koyar.”