Bir grup ravi, Sehl b. Ziyâd, Yahyâ b. el-Mübârek, Abdullah b. Cebele ve İshak b. Ammâr’dan rivayet etti. İshak şöyle dedi: Ebû Abdullah’ın yanına girdim. Bana sert bir yüzle baktı. Ben de: “Bana karşı tavrını değiştiren nedir?” dedim. Şöyle buyurdu: “Seni kardeşlerine karşı değiştiren şeydir. Ey İshak! Bana ulaştı ki kapına bir kapıcı koymuşsun ve Şiilerin fakirlerini senden uzaklaştırıyormuş.” Ben de: “Sana feda olayım, şöhretten korktum” dedim. Bunun üzerine şöyle buyurdu: “Beladan korkmadın mı? İki mümin karşılaşıp tokalaştığında Allah onların üzerine rahmet indirir. Bu rahmetin doksan dokuz payı, dostunu daha çok sevene verilir. Eğer sevgileri eşitse rahmet ikisini de kuşatır. Sonra oturup konuşurlarsa koruyucu melekler birbirlerine: ‘Biraz uzaklaşalım; belki aralarında bir sır vardır ve Allah onu örtmüştür’ derler.” Ben dedim ki: “Allah, ‘İnsan hiçbir söz söylemez ki yanında onu gözetleyen ve yazan bir görevli bulunmasın’ demiyor mu?” Bunun üzerine şöyle buyurdu: “Ey İshak! Yazıcı melekler işitmeseler bile gizliyi bilen Allah işitir ve görür.”