Bir grup ravi, Sehl b. Ziyâd, Ahmed b. Muhammed b. Ebî Nasr, Safvân el-Cemmâl ve Ebû Ubeyde el-Hazzâ’dan rivayet etti. Ebû Ubeyde şöyle dedi: Medine’den Mekke’ye giderken Ebû Cafer ile aynı mahfede yolculuk yaptım. Yolun bir yerinde konakladık. İhtiyacını giderip dönünce bana: “Elini ver ey Ebû Ubeyde” dedi. Elimi uzattım. Elimi öyle sıktı ki parmaklarımda acısını hissettim. Sonra şöyle buyurdu: “Bir Müslüman, Müslüman kardeşiyle karşılaşıp tokalaşır ve parmaklarını onun parmaklarına geçirirse, günahları kış gününde ağaçtan dökülen yapraklar gibi üzerlerinden dökülür.”